header image

Alweer drie weekjes Viborg. Eindelijk heb ik vandaag dan voorlopig mijn laatste opnames gemaakt van mijn nertsen. Nuja, mijn nertsen, diegene die ik observeer dan. Ik observeer ze niet alleen via video, maar ook live. Afgelopen dinsdag zelfs tot 22.00 uur, want net voor zonsondergang zijn die diertjes extra actief. Nou, inderdaad, het leek wel of ze een bom suiker op hadden gegeten, ik kon ze bijna niet volgen zo snel dat het ging. Maar mede daardoor heb ik wel heel veel informatie verzameld die ik kan gebruiken voor mijn ethogram waarin ik de gedragsomschrijvingen ga zetten. Daarvan ligt op het moment dat ik dit typ nu een versie bij Steffen op zijn bureau die we hopelijk straks even gaan doorspreken. Aardige man trouwens hoor, want toen ik dinsdagavond ging observeren heeft hij me uitgenodigd om samen met zijn vrouw en hem bij hen thuis (5 minuutjes afstand) even te dineren. Mooie tuin hebben ze daar, echt gigantisch, en allemaal dieren waaronder ook papegaaien dus ze waren ook wel nieuwsgierig naar mijn thesis. Ik heb ze de Engelse samenvatting daarvan alvast maar beloofd, het Nederlandse stuk kunnen ze waarschijnlijk weinig van maken. Maargoed, samengevat, ik heb heerlijk gegeten en gedronken en mocht toen nog een uurtje verder observeren. Wel heel apart om nog tot zo laat op de farm te zijn. Maar wel leuk.
Ik bedacht me vanmorgen nog toen ik naar de stallen liep dat ik het zo leuk vond om bij dit onderzoekscentrum stage te lopen. Allerlei biologische onderzoeken die hier plaatsvinden maar wel op totaal verschillend gebied. En iedereen is geinteresseerd in elkaars onderzoeken want in je vooropleiding heb je met al die facetten kennis gemaakt dus je weet ongeveer wel waar mensen het over hebben. Ik vind vooral de onderzoeken die 2 PhDstudenten hier doen over geur heel interessant. Ik weet niet of jullie ooit een dag lang in een varkensstal zijn geweest, maar die dieren stinken ontzettend! En nu zijn ze dus bezig om die geur om te zetten in iets anders zodat je tenminste normaal kan ademen in zo’n stal en het een stuk gezonder wordt ook.

Iets anders waar ik me nu op verheug is de komst van mijn ouders (a.s. zaterdag) en vriendje (a.s. vrijdag). Ik heb mijn ouders al een welkomstmaal beloofd als ze zaterdagavond aankomen en maandag ontbijt. Maar zij nemen dan ook heel wat spulletjes extra nog mee voor mij uit Nederland. Op het moment dat ik erachter kwam dat ik hier toch wel veel dingen bijkocht die ik niet allemaal meer zou kunnen meenemen boden ze aan om me in November als ik weer terug ga met de auto op te halen (hebben zij nog een weekje lekker vakantie!). Oftewel, ik hoef me dan geen zorgen te maken om hoeveel ik allemaal wel niet bij me heb en dan kan ik het beste maar bijvoorbeeld wat extra winterkleding bijvragen. Alleen mijn galajurk ontbreekt volgens mij nog. Maarja, ik ben hier niet meer met kerst en mocht ik voor die tijd echt wat nodig hebben.. wie weet zou ik dan wel iets van iemand anders kunnen lenen. Je kan niet op àlles voorbereid zijn he.
En dan zijn de rollen eens omgekeerd. In plaats van dat ik op bezoek kom bij Timo blijft hij eens 2 weken bij mij. Heerlijk hoor, ik verheug me er nu al op dat hij voor mij gaat koken als ik eens laat thuis kom… hihi. Al valt het ‘laat’ thuiskomen hier natuurlijk weer mee met werkdagen die maximaal tot 16.00 uur duren (afgezien dan van als je zelf zo gek bent om tot 22.00 te blijven).

Ohja, en ik heb mooie wijnglazen gekocht, bij een tweedehands zaakje. Ze hebben hier dus net zoals in Engeland best wel veel ‘charity shops’, oftewel, tweedehands zaken waarvan hun opbrengst naar een goed doel gaat. In tegenstelling tot waar je in Nederland vaak alleen maar echte oude troep vind, zie je in Engeland echt mooie spullen liggen. Denemarken zit er net een beetje tussenin voor zover ik het heb kunnen zien. Tot slot om jullie blij te maken nog wat extra foto’tjes van de nertsen. Tenminste, ik word er heel erg blij van, ik hóóp jullie ook.



Mijn locatie .

under: Reisverhalen

Gevangen bij de nertsen!

Posted by: | 17 July 2011 | 1 Comment |

Ja jullie lezen het goed, niet zozeer gevangen nertsen, maar ik die gevangen zat.. bij de nertsen. Het verhaal begint op woensdag dat ik opnames had gemaakt met mijn camera’s. Natuurlijk ging dat mis en van 18.00 uur tot 08.30 (toen kwam ik erachter) heeft een camera scheef gestaan om een of andere duistere reden. Ook had ik problemen met wazige camera’s, maar uiteindelijk is met de hulp van Decker alles goed gekomen. Maar, omdat de computer die de opnames maakt een kleine harddisk heeft kan er maar van net twee dagen opgeslagen worden en daarna worden de opnames van vooraf aan automatisch overspeeld. Dat betekent dus iedere dag over kopieren (kost in ieder geval meer dan 5 uur) op een draagbare harddisk en vervolgens een backup maken op een soortgelijke draagbare harddisk (kost ongeveer 6 uur). Vrijdag om 14.36 was eindelijk de backup gemaakt dus moest de eerste harddisk weer terug om een kopie te maken vanaf de computer (volgen jullie het nog?). In tegenstelling tot normaal waarbij alle stallen vrij toegankelijk zijn waren ze nu afgesloten met een traliehek om invliegende vogels of katten te voorkomen. Vanaf buiten kon ik dat makkelijk open maken met een knopje. Toen de kopie aangezet en ik wilde weer naar buiten… wat dus niet ging. Gelukkig kon ik (door de kopie maar weer af te breken) op internet zoeken naar het telefoonnummer van het kantoor van Steffen en had ik mijn mobiel bij me, dus kon ik vragen hoe ik eruit moest komen. Ik voelde me wel een beetje dom en Steffen moest er hartelijk om lachen. Aardige man trouwens, door dit hele incident had ik mijn bus van 14.46 gemist en de volgende kwam pas om 16.06 dus hij bood me een lift aan naar huis.
Maar niet alleen Denen zijn aardig hoor, ik heb ook al een behulpzame buurman gehad die mijn pot rode kool hielp open maken. En van Peipei en haar vriendin heb ik laatst al sushi mogen eten (ze hadden veel te veel gemaakt en vonden het fijn dat ik het lekker vond. Ik ook!) En vandaag had Peipei weer teveel soep gemaakt. Heel lekker, maar toen ik vroeg wat het gekke groentedingetje was dat erin dreef was ik blij dat ik op tijd te horen kreeg dat het een paddestoel was. Het is alleen wel jammer dat Peipei haar Engels niet zo goed is, want daardoor gaat het praten met elkaar toch wat lastig. Haar vriendin heeft een tijdje in Nederland gestudeerd en haar Engels gaat prima, maar Peipei begreep maar niet dat ik vroeg om recepten van haar eten en legde maar een beetje wazig uit wat voor spullen ze ongeveer gebruikte. Heel jammer, want als ik soms de keuken binnen kom ruikt het gigalekker.

Verder heb ik me ontpopt als echte toerist. In mijn vrije tijd probeer ik zoveel mogelijk leuke dingen te doen. Ik heb met mijn overbuurman (aan de overkant van de hal) een keer een fietstocht om het meer Søndersø gemaakt, ik ben vandaag naar 2 musea geweest (Skovgaard museum en stiftsmuseum) en ben afgelopen week nog een keer met de studenten uit eten geweest en uit lunchen op zaterdag. Supergezellig dus. En dat toeristje spelen zal alleen maar erger worden waarschijnlijk als mijn ouders volgende week en Timo even later ook op bezoek komen.

Maar het is natuurlijk niet alleen maar tijd voor leuke dingen in mijn vrije tijd. Ik ben net als Mandy en Mirjam (goede motivatie omdat zij het al deden) ook alvast op zoek gegaan naar informatie over een tweede stage. Nu had ik eerst van Claudia (supervisor van mijn stage nu in Utrecht) begrepen eigenlijk dat ze een collega in Italie had, maar dat heb ik verkeerd begrepen want die collega loopt kennelijk gewoon in Utrecht rond. Dat zou dus eventueel een stage over hondengedrag kunnen worden in Utrecht zelf. Maar ik heb ook ondertussen op de Universiteit van Wenen echt heel gave onderzoeken gezien over vergelijking van honden en wolf gedrag. Dus ik moet nog even kijken wat verder de opties zijn. Ook moet ik nog het laatste stukje thesis schrijven wat ik dus absoluut niet in mijn weekenden wil doen dus dat moet ik direct na mijn stage doen. Verder had ik hier nog een cursus over R (statistiek programma) gezien, maar de man die dat geeft en waarnaar ik een mail had gestuurd reageerde nogal bot waardoor ik niet zoveel zin meer heb om erheen te gaan als ik speciaal daarvoor 2 dagen van mijn eigen onderzoek moet vrijmaken. Maar misschien dat ik daar nog samen met Mandy en Mirjam naar kan kijken en dat we het zelf enigszins kunnen uitpuzzelen.
Goed, het is dus weer zondag wat betekent dat ik morgenochtend weer direct vrolijk aan de slag mag, dus ik post nog dit berichtje en daarna duik ik direct mijn bed in! Godnat!

Ohja, voordat ik het vergeet. Ik waardeer de berichtjes die iedereen typt als reacties heel erg. Dat betekent dat ik niet voor niets schrijf en sommige mensen zelfs uit onverwachte hoek. Misschien reageer ik niet altijd op iedereen, maar ik vind het wel heel leuk dus om jullie reacties te lezen. Daarvoor bedankt :)



Mijn locatie .

under: Reisverhalen

Mijn Chinese huisgenote is vrijdag vertrokken naar… Wageningen! Haar vriendin met wie ze vaak samen eet heeft daar namelijk gestudeerd en ze gingen samen even een ruim weekend weg dus ik verwacht haar pas maandagnacht terug. Dat gaf mij de vrijheid om op zondag eens lekker een grote schoonmaak door het huis te halen. Natuurlijk moet zij dat ook maar eens gaan doen, maar dan weet ik dat het nu in ieder geval goed is gedaan. Badkamer, keuken en mijn kamers vloeren en kasten zijn nu volledig schoon.. op 1 puntje na: de verwarming. Ja, dat onding wilde ik nu nog niet aan beginnen.

Maar maak je geen zorgen, ik heb niet mijn vrije zondag volledig besteed aan het schoonmaken van het huis. Vanmiddag heb ik een heerlijke fietstocht in het zonnetje gemaakt. Echt heerlijk weer is het op het moment en aangezien ik hier t/m november zit in waarschijnlijk extreem slecht weer geniet ik er nu extra van! Het is hier alleen wel lastig fietsen soms omdat het niet duidelijk is waar fietspaden zijn en waar autowegen. Daarbij is het kennelijk gewoon toegestaan om op de autoweg te rijden waar auto’s 60 km per uur rijden en ook zelfs op de grotere wegen. Gelukkig heb ik het grootste deel toch op echte fietspaden kunnen doen. Via Tapdrup naar Bruunshåb en dan via Viborg weer terug naar mijn straat. Al met al net iets meer dan een uurtje onderweg geweest. Ben toch wel trots op mezelf want dat zijn wegen waarbij je 40% van de weg steeds moet remmen om niet te snel door bochten heen te schieten en 40% van de weg gigantisch moe wordt van het steile helling omhoog trappen. Gelukkig heeft mijn fiets zowel een terugtraprem als handremmen en heb ik de terugtraprem vooral gebruikt om bij hellingen niet te snel te gaan. Of dat goed is twijfel ik wel een beetje over. Welke remmen zouden eerder verslijten? Ik wil de fiets wel in een zo mooi mogelijke staat nog terug geven. Ik ben er wel echt ontzettend blij mee en zit nu al te bedenken wat ik Steen als bedankje ga geven (een saai ‘dankjewel’ is toch net te weinig).

under: Reisverhalen

Ok, jammer dat het aan het begin niet goed werkte, maar op dit moment werkt de foto toevoeg optie weer. Bij deze zal ik dus even een ‘inhaalslag’ aan foto’s hier posten.

Ik heb hier nu geen omschrijvingen bij gezet omdat dat best veel werk is en ik dat wel al op facebook had gezet. Als iemand toch iets niet duidelijk is, vraag het dan maar, dan geef ik er wel antwoord op :) Volgende foto’s krijgen wel omschrijvingen hoor ;)

under: Reisverhalen

Fredagsbrød, ik had er al van gehoord maar wist nog niet wat ik met erbij voor moest stellen. Mirjam en Mandy noemden het ook wel brød med smør wat letterlijk vertaald ‘brood met boter’ betekent, maar mij deed denken aan smørrebrød, oftewel feestelijk belegde sneetjes roggebrood. Nou, dat laatste was het dus niet. Toegegeven, dat wàs ook wel iets te veel van het goede geweest, maar ik mag hopen toch? Wat het uiteindelijk bleek te zijn: bij de koffie van 9 uur een hele schaal vol met broodjes èn een groot brood met daarbij verschillende soorten beleg waaronder vooral veel jam en ook oplegchocola. Het was ook wel een van de drukste koffiepauzes waar iedereen van het departement zo snel mogelijk een lekker broodje probeerde te bemachtigen. Ik vind het toch wel slim van die Denen hoor. Maandag als je weer na het weekend naar je werk moet wordt je extra gemotiveerd door de dice cake en op vrijdag als je uitgeput bent en de laatste dag bijna niet meer ziet zitten krijg je weer extra zin om erheen te gaan omdat er fredagsbrød is. En dan natuurlijk iedere dag gratis fruit. Stiekem heb ik nog iets meer meegenomen omdat er toch nog genoeg appels, kiwi’s en peren over waren, dus ik heb ook in het weekend nog fruit dat ik niet zelf hoef aan te schaffen. Niet dat ik dat anders zou doen, waarschijnlijk zou ik dan gewoon geen fruit nemen, dus dit motiveert alleen maar om lekker gezond te eten. Prachtig land.

Onverwacht kon ik op vrijdag mezelf toch nog redelijk nuttig maken, want Decker (een Deen die oorspronkelijk uit Baarle-Hertog kwam, maar toch liever Engels dan Nederlands spreekt), de technische man van de afdeling, ging camera’s opzetten bij de nertsen. Na een kort misverstand over waar ik hem moest treffen (ik was al bij de nertsfarm, hij nog op kantoor) gingen we aan de slag, lekker in de eerste regen van mijn periode in Denemarken. Gelukkig was het deel waar we aan de slag gingen gewoon overdekt. De exacte kooien van de nertsen die ik ga bestuderen waren nog niet bekend, maar we hebben een begin aangelegd met de kabels, camera’s een voorlopige positie gegeven en ik begrijp nu hoe ik met de camera’s moet werken. Jammer genoeg bewegen ze wel continu omdat er dieren zitten in de kooien waar de camera’s op rusten, dus een bewegingssensor aanzetten waarop er pas opgenomen wordt als een dier beweegt zal moeilijk gaan. Het werken met nertsen is echter wel een beetje als rondlopen bij een banketbakker als je op dieet bent. Die dieren hebben echt zo’n hoge aaibaarheidsfactor.. zo pluizig en zacht en schattig als ze nieuwsgierig met hun neusjes net naar buiten naar je zitten te kijken! Maar ze hebben ook gevaarlijke tanden en zijn letterlijk dieren om met handschoentjes aan te pakken, zo worden ze namelijk ook verplaatst door de medewerkers.

Na de lunch van 11.30 heb ik nog een beetje wat artikelen zitten bekijken en op een gegeven moment kreeg ik van Steffen een gigaschema met daarin alle nertsen en waar ze zouden worden herplaatst met het idee dat ik misschien kon uitzoeken welke het beste geschikt waren voor het onderzoek. Daar ben ik druk mee aan de slag gegaan, maar ik heb het nog niet volledig af. Is niet erg, want dat hoeft ook maandag pas. Toch is het wel leuk om even zo lekker te puzzelen in plaats van steeds maar een beetje rond te zoeken naar artikelen, waarvan ik trouwens ook weer net een nieuwe stapel heb gekregen van Steffen, dus vervelen zal ik me de komende tijd niet. Komende weken zullen druk voor mij worden, het opzetten van de camera’s, analyseren en ook live observaties. Toch fijn dat een groot deel van mijn collega’s komende 3 weken op vakantie is dus dat ik het dan iets rustiger heb en meer mogelijkheden om me te concentreren. Ook de twee collega’s van mijn kamer zijn er dan niet, heel fijn, want Anton is nogal een kwebbelkont. Dat is niet erg zolang ik het niet druk heb, heel leuk zelfs want zo krijg ik nog iets te horen over Denemarken, maar voor komende tijd kan ik dat denk ik niet gebruiken. De meiden uit Nederland zijn er dan ook niet, dus des te meer mogelijkheid voor mij om nieuwe contacten op te doen.

Al zit het met dat contacten opdoen wel goed. Vrijdagochtend werd ik net na de bus aangesproken door Chitra, een meisje waar ik al een keer eerder naast had gezeten in de bus, of ik soms zin had om met haar en een stel vrienden uit eten te gaan en vervolgens naar de film. Leek mij een prima gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen en ik hoefde dan zelf eens een keertje niet te koken, dus natuurlijk zei ik ja! Ze woont net als Mandy & Mirjam in het Nørresø Kollegium en eigenlijk was ik de enige in de groep die van Merkur afkomstig was. De rest kwam ook van Nørresø of had er vroeger gezeten. We gingen eten bij het Italiaanse restaurant Pavarotti met 7 mensen: Chitra uit India, Vicent uit Spanje, Emiliano uit Italie, Sina uit Duitsland, Kristin uit Noorwegen, João uit Portugal en natuurlijk ikzelf uit Nederland. Een lekker internationaal gezelschapje dus. Het visachtige buffet als voorgerecht was fantastisch, lekker veel keus uit allerlei soorten visspullen (mijn opa van vaders kant zou erbij gruwelen!) en vervolgens een heerlijke pizza en tot slot een echte Italiaanse tiramisu. Denemarken een duur land? Valt mee. Met 7 personen waren we exact 1000 kronen kwijt, wat per persoon uitkwam op 19,17 euro. Dat is dus inclusief drinken. Nu had niet iedereen een voor èn een nagerecht, maar toch, dat vind ik helemaal niet zo duur.

Daarna de film. Emiliano en Sina namen afscheid van ons en daarvoor in de plaats kwamen Marie uit Duitsland en Vahid uit Iran. De film die we gingen kijken was X-men: first class. Heel leuke film hoor, waar zowel Engels, Duits, Frans en Russisch werd gesproken. Alles Deens ondertiteld. Bij die eerste twee talen was dat niet zo’n probleem, maar bij Frans en Russisch moest ik als een gek proberen de Deense ondertiteling bij te houden en te begrijpen wat er werd gezegd. Een heerlijke hersenloze film wat voor mij en mijn internationale gezelschap wel welkom was na een week op Foulum. Ja, iedereen kwam eigenlijk van Foulum vandaan waar ik dus ook stage loop. Ik was wel duidelijk de jongste in het gezelschap. Als enige was ik nog bezig met een masterstage terwijl de rest bezig was met hun PhD of die zelfs al had afgesloten. Maar desondanks werd ik prima in de groep opgenomen in plaats van dat ze zich boven mij voelden staan. Rond middernacht kwam ik uiteindelijk thuis aan en ben bijna meteen mijn bed ingedoken. Dat krijg je met dat vroege opstaan doordeweeks.

Zaterdag ging ik op de fiets naar mijn Nederlandse studiegenootjes toe. Op de fiets?!? Jazeker, vrijdag had Steen een fiets voor mij geregeld die ik mag lenen. Hij heeft hem pas in de winter nodig dus kan ik hem zolang gebruiken. Het is een spiksplinternieuwe fiets, voor een foto zie facebook, met 7 versnellingen. Die heb ik dan ook wel alle 7 nodig met het heuvelachtige Viborg. Maargoed, vrijdagmiddag waren Mandy en Mirjam even bij mij wezen thee drinken, dus vandaag ging ik bij hen op de koffie en bleef zelfs tot de lunch hangen. Zij delen één kamer in het andere kollegium. Het is daar wel anders geregeld dan bij ons (Merkur: eigen schoonmaakspullen, gratis gebruik van wasmachines ; Nørresø: gratis schoonmaakspullen, betalen voor gebruik wasmachine). Jammer voor hen dat ze net niet een goed uitzicht hebben op het meer Nørresø omdat ze in het eerste huis zitten, maar de andere huizen kijken precies over de watervlakte heen, stuk mooier gelegen dan het Merkur. Maargoed, na het bezoek bij hen heb ik nog even een stadswandeling met een Deense gids gemaakt door het oude stadsgedeelte in Viborg. In een onweersbui. Gelukkig tussendoor kunnen schuilen en kijken in de dom van Viborg, prachtige fresco’s! Tot slot weer terug de heuvel opgefietst naar huis. Nuja, niet het hele stuk, dat was me net iets te steil dus ik moest met de fiets aan de hand gaan lopen. Mijn streven is toch wel om aan het eind van de 4,5 maand dat ik hier zit alles gewoon te kunnen fietsen op een normaal tempo. Wat zal ik een conditie en spieren krijgen zeg!

under: Reisverhalen

Nog weinig te doen..

Posted by: | 7 July 2011 | 3 Comments |

Mijn stage
Op dit moment zit ik in het onderzoekscentrum een beetje te wachten. Nuja, ik kan artikelen lezen zoveel ik wil, maar meer artikelen over exact spelgedrag en agressief gedrag die zijn er niet. Dat is juist hetgene waar ik voor moet gaan zorgen.
Eigenlijk zouden gisteren de nertsen verplaatst worden en zouden vandaag opnames met camera’s kunnen beginnen. Helaas was een technische man pas morgen aanwezig dus zou dat pas morgen gebeuren. Ook dat ging niet door, want het bleek dat de dieren pas echt hun nieuwe plek zouden hebben gekregen op vrijdag. Pas volgende week maandag start dus mijn actieve onderzoek. Ik heb nu twee schema’s gemaakt met daarin overzicht van de gedragingen van spelgedrag en agressief gedrag bij nertsen. Helaas lijken de schema’s echt heel erg op elkaar, mijn taak dus om er een goede grens in te leggen en met zodanige omschrijvingen te komen dat iedereen het verschil tussen agressief en spelgedrag kan zien.
Wat dat betreft vraag ik me af hoe sommige onderzoeken al kunnen zijn gedaan als ze maar een beetje met natte-vinger-werk onderscheid maken tussen spel en agressie. Maargoed, dat is dus voorlopig het enige dat ik kan doen, dus nu, donderdag 12.40 voor de rest van de dag en morgen.. kan ik alleen maar artikelen lezen. Zal ik straks ook wel weer doen, dan pak ik gewoon wat Deense artikelen om mijn Deens te oefenen. Gaat behoorlijk goed al hoor!
Er was eerst sprake van dat ik vrijdag samen met Mandy en Mirjam aan hun onderzoek met paarden kon meehelpen, maar helaas was er een paard kreupel geworden en nu gebeurt die test pas ergens in augustus. Dan is er nog een extra paard bij, dus hebben ze in plaats van 3 opeens 5 paarden, dat is natuurlijk wel beter. Als ik dan niets te doen heb mag ik ook mee! Heel leuk hier op de afdeling stimuleren ze ook echt om wat van elkaars onderzoek mee te pakken, dus ik mag binnenkort Mandy en Mirjam ook op de nertsenfarm rondleiden.
Volgende week dinsdag mag ik mee helpen observeren met Steffen zijn onderzoek, dat gaat over verschillende soorten verrijking voor de dieren. In augustus moet hij naar een congress dus kan dan niet observeren en dan wil hij graag dat ik dat doe, dus kan ik dat nu alvast zien wat er gedaan moet worden.

Mijn huisgenoten
Weten jullie nog dat ik het over mijn huisgenote Peipei had? Ze eet altijd samen met haar vriendin en ik was een beetje bang dat ze nu iedere avond bij ons in huis zouden zitten. Maar dat valt wel mee gelukkig, dat wisselt ze mooi af. Alleen laatst kwam ik opeens de keuken in en waren er 3 mensen op de kleine oppervlakte: Peipei, haar vriendin en nog een vriend. Ohja en ik ook natuurlijk. Dat was wel even druk..
Maar dat zijn niet de huisgenoten over wie ik het nu hebben wil. De huisgenoten waar ik op doel zijn 6 en 8 potig en misschien een mysterieuze 2 of 4 potige maar daar ben ik nog niet helemaal achter. Er waren al direct toen ik voor het eerst binnenkwam een boel motjes en spinnen te bekennen. Niet alleen in mijn kamer, maar ook het gezamenlijke deel. Ik ben dus al de hele tijd bezig om al dat soort dingetjes uit te roeien of vriendelijk naar buiten te begeleiden. Het zal ook misschien iets te maken hebben met mijn enorm vol stof hangende (dus prima verstopplek) radiator. Die wil ik nog eens gaan schoonmaken, want dat is volgens mij al sinds de bouw van het gebouw niet gedaan. Dat zal in ieder geval het probleem van spinnen (langpoten èn kleine dikke), motten, torretjes en vliegen voor een deel oplossen hoop ik. Plus het is gewoon fijner om in een schone kamer te zitten toch? Enige dat dan nog overblijft is mijn mysterieuze huisgenoot. Ik kwam een keer thuis en vond op 2 plekken een soort opgedroogd stuk brood of koek of iets dergelijks. Ik heb het maar weggegooid, maar hoe het er kwam..? Mijn theorie is een vogel die stiekem mijn kamer even is ingevlogen of een knaagdier dat zich ergens schuilhoudt. Al zou ik niet weten waar, maarja, hoe kwam dat daar dan..? Jullie horen het wel als ik eruit ben. Nu ga ik weer braaf verder met artikelen, net een artikel gevonden over verschil tussen spel en gedrag, maar ik zie al in de conclusie staan ‘Play fighting is not distinguishable from serious fighting by either the absence of threat signals
nor by the presence of unique play-promoting signals.’ wat natuurlijk erg veelbelovend is…

- Oh en voor foto’s voorlopig nu het hier niet lukt nog steeds op facebook kijken. Op verzoek gooi ik het dus evt wel op een fotosite maar ik denk dat dat niet nodig is..? –

under: Reisverhalen

Na de regenachtige zaterdag was het op zondag een klamme dag met een frisse wind. Perfect weer dus om eens lopend naar de stad te gaan. Half expres, half per ongeluk, want toen ik op de bus stond te wachten kwam hij maar niet en al snel besloot ik dan maar te lopen. Waarna hij natuurlijk direct mij voorbij reed. Ik heb wat leuke foto’s geschoten van de meren, helaas kan ik nog steeds geen foto’s op deze site plaatsen (ik hoop dat dat toch goed komt), maar de nieuwsgierige mensen wijs ik daarvoor door naar mijn facebook pagina. Ik had op internet gelezen dat het mogelijk op de eerste zondag van de maand koopdag was. Maar dat kent Viborg niet, want het centrum was uitgestorven, op wat groepjes ‘window-shoppers’ na dan. Ook mijn terugweg deed ik te voet, omdat ik net de bus voor mijn neus zag wegrijden en omdat ik zo ook het meer aan de andere kant kon fotograferen. De klim omhoog terug richting mijn woonplek viel me toch wat tegen, dus ik ben gaan twijfelen of ik moet ingaan op het aanbod van mijn begeleider om een fiets te lenen.
In de middag ging ik nog even naar de supermarkt en op weg daar naartoe vond ik een klavertje 4. Dat bracht me inderdaad geluk, want ik had echt nog een kleedje nodig voor mijn kamer (koude vloer!) en daar waren toevallig kleedjes in de aanbieding voor 25 Kronen.

Maar, waar jullie natuurlijk ècht benieuwd naar zijn.. hoe was mijn eerste dag? Wel, die begon al goed. Allereerst vond ik mijn oplader van mijn tweede telefoon terug en vervolgens brak ik een kledinghanger, dus dat wordt toch maar een setje nieuwe kopen. Toen op naar het onderzoekscentrum Foulum. De bus kwam om 7.36 en ik kwam net iets voor 8 uur aan. In de bus had ik afgesproken met Mandy en Mirjam, twee studiegenootjes van Utrecht die toevallig ook onderzoek doen en ook wel bij dezelfde onderzoeksgroep. Zij konden me dus prima de weg leiden en lieten me direct kennis maken met een wel heel erg geniale gewoonte: gratis fruit. Iedere week worden er bakken met fruit neergelegt voor de medewerkers in het centrum. Peren, appels, sinaasappels, bananen en nectarines of pruimen (ik kan zonder te proeven het verschil altijd zo slecht zien). Die gewoonte moeten ze in Nederland ook invoeren vind ik!

Na een poosje gewacht te hebben op de kamer waar Mandy, Mirjam en nog een studente werken werd ik opgehaald door Steffen, mijn begeleider. Hij zorgde ervoor dat ik ook een plek in een kamer had en er werd een computer voor mij geïnstalleerd. Helaas dan wel een inlognaam en emailadres voor “Annemeike”, maar dat is uiteindelijk opgelost. Ik heb twee kamergenoten, Anton en John. Voor zover ik heb begrepen houden ze zich allebei bezig met melkkoeien.
Om 9 uur was er alweer koffiepauze. Ergens vraag ik me dan af hoe je pauze kan houden als je nog niet eens een vol uur hebt gewerkt, maar ik klaag niet. Zelfs de koffie ging nog wel, niet fantastisch, maar beter dan niets. Hierna heeft Steffen me een rondleiding gegeven op de farm. Een leuk stukje wandelen is het ernaar toe, tenminste, in de zon. Dus ik ben blij dat ik het op een goede dag heb leren kennen want in de regen zal ik wel balen. Sinds vorige week worden de pups gescheiden van hun moeder, nog niet alles was gedaan dus ik heb veel verschillende soorten groepen gezien. Toen Steffen met Gert (spreek uit Geert met een G die klinkt als in ‘good’ ), de manager van de farm, in gesprek kwam was het begin van het gesprek heel beleefd in het Engels maar al snel werd er toch over gegaan op Deens. Mijn reactie achteraf tegen Steffen was dan ook dat ik inderdaad maar snel eens Deens moest gaan leren, want in de korte tijd dat ik er rondliep was ik er al achter dat Denen maar al te graag in hun eigen taal praten.

Niet alleen het praten vindn ze fijn in hun eigen taal, maar ook het lezen. Aangezien Steffen en ik op Steen moesten wachten voor overleg, gaf hij me wat artikelen om te lezen op mijn kamer. Fijn toch dat de twee artikelen die hij me aanraadde een Deense en een Duitse waren. Ik zei hem al dat Deens lezen op zich niet een groot probleem was en aangezien het toch meer om tabellen en plaatjes ging zal het wel meevallen ook. Ik ben er niet aan toegekomen, want op dit moment zit ik ergens op pagina 36 van het Duitse artikel. Steffen zelf was niet zo’n fan van Duits en ook al gaat het op een wat trager pitje dan Nederlands of Engels, mij lukt het gelukkig wel. Kom ik terug uit Denemarken en ken ik Duits, ook goed.

Om 11.30 was het alweer lunchtijd. Gek genoeg had ik alweer trek ook. Braaf mijn eigen belegde Deense roggebrood meegenomen in tegenstelling tot wat Peipei me aanraadde die zelf iedere dag in de kantine at. Ik hoorde van Mandy en Mirjam dat alle PHD studenten dat doen, want ja, die hebben toch geld zat. Ik vond het toch wel een prima lunch zo, aangevuld met gratis banaan. Rond 12.30 had ik een bespreking met Steffen en Steen waaruit de algemene conclusie was dat eerst alle groepen goed moesten worden gevormd en we daarop vooral moesten wachten. Verder is er stiekem nog een idee naar boven gekomen wat misschien in oktober nog extra onderzocht gaat worden. Stiekem, want laat ik erover zeggen dat we er dan in ieder geval naast moeten staan om direct in te kunnen grijpen als iets mis gaat. Maar dat horen jullie nog wel.
Aangezien de groepen pas op woensdag worden gevormd, kan ik pas video opnames maken van de dieren vanaf donderdag en dan later nog eens directe live observaties doen. Het ziet er alvast positief uit dat vooral in de schemering de dieren lekker actief zijn, dus ik mag straks nog laat in de avond een paar observaties gaan doen en dan hopen dat de bus nog terug rijdt. Of ik moet toch op de fiets terug gaan, want Steen heeft me al wel toegezegd dat ik zijn (splinternieuwe!) fiets mag lenen, omdat hij toch binnenkort op vakantie gaat. Supergaaf!

Om 14.00 uur maakte ik kennis met een misschien nog toffere (maar ongezondere) gewoonte van de Denen op mijn afdeling. Iedere maandagmiddag hebben ze met de koffietijd een ‘dice-cake’. Dat houdt in dat iemand die dag voor taart of koek zorgt en iedereen die daarvan wil eten moet een dobbelsteen gooien. Komt de dobbelsteen op 6, dan mag jij volgende keer de dice-cake verzorgen. Altijd maar één persoon, dus als twee mensen 6 hebben gegooid moet het opnieuw worden gedaan. Deze keer een grote plaat met een soort brownies erop. Heerlijk. Ook die gewoonte mogen we erin houden!

Terwijl ik nog braaf actief in mijn Duitse artikel aan het lezen was om 15.00 uur, wenste Anton mij een goede dag en tot morgen. Een halfuurtje later vertrok John. Ja, zo is het makkelijk om gemotiveerd te blijven, als je alleen in een kamer achterblijft en je collega’s al vertrokken zijn. Toch gek, want mijn bus kwam om 16.06 dus ik was daadwerkelijk eraan gebonden net iets voor 16.00 uur op te stappen, maar als je met de auto bent kan je toch gewoon lekker langer blijven? Nee, dat vinden de Denen dus niet. Wat een werktijden zeg!

Toen ik dan weg ging in de bus samen met Mirjam en Mandy reed ik nog even door naar de stad Viborg zelf. Even draadloos internet gekocht, nog een kleedje en iets minder vezelrijk brood. Het roggebrood begon namelijk al op mijn darmen te spelen die iets harder moesten werken dan gewoonlijk. Toch fijn om te horen dat ik niet de enige was met dit aanpassingsprobleem, want het schijnt onder alle internationale studenten bekend te zijn. Daarom maar lekker goedkope witte toast en dat dan afwisselen met het roggebrood dat ik nog heb liggen. Op de terugweg bleek dat Denen echt supervriendelijke mensen zijn die altijd alles voor je willen vertalen. Een random bouwvakker zei iets tegen me en toen ik vroeg wat hij zei was het ‘hey sweetie’. Met een brede grijns ben ik doorgelopen. Bouwvakkers zijn overal hetzelfde.

De bussen helaas niet. Wat zijn we in Nederland toch verwend met het openbaar vervoer! En dan ik helemaal met lijn 12 die iedere 3 minuten komt op Utrecht. Nee, hier is dat wat anders. Had ik net bus 5 te pakken en gevraagd aan een slecht Engels sprekende chauffeur of hij echt langs de ‘randersvej’ kwam.. slaat de bus opeens totaal de verkeerde richting op naar het zuiden! In paniek ben ik uitgestapt en liep ik terug richting de hoofdstraat. Mijn les voor vandaag, dacht ik, was niet alle Denen te vertrouwen. Tot een halve minuut later dezelfde bus weer langs mij reed. Had hij kennelijk één verre halte en was vervolgens met een rotonde gekeerd, ja, dat had ik niet verwacht. Mijn uiteindelijke les was dan ook dat het bussysteem hier niet al te logisch is en ik dat maar eens goed moest bestuderen. Waarna ik bij een halte kwam en besloot dan maar te wachten op bus 6 die om 18.11 langs zou komen. Maar helaas, die kwam niet. Keek ik nog eens goed op het briefje en er stond een c voor de tijd. Niet op hetzelfde briefje, maar op een andere ergens hoger stond dat die tijd niet reed tussen 28 juni en 5 augustus. Dus toen ben ik toch maar het stuk van ongeveer 18 minuten (volgens google maps) naar mijn huis toe gaan lopen. Het was dan wel helling op, maar door mijn frustraties gesterkt kwam ik toch na 10 minuten al aan.

Na het eten heb ik direct mijn draadloze internet aangelegd was nu prachtig weggewerkt is en ik heb geen last van slingerende kabels die ook nog eens te kort zijn. Perfect! Het is alleen wel zo dat door alle aankopen die ik hier doe ik begin te denken dat mijn buurvrouw in Spijkenisse gelijk krijgt. Ik zal of een heleboel moeten achterlaten, of inderdaad met 2 koffers thuis komen…

(nogmaals, voor foto’s dus toch op mn facebook..  op verzoek wil ik de foto’s anders wel op een speciale foto-site zetten als dat handiger is voor mensen, maar volgens mij kan iedereen die dit leest gewoon wel op facebook?)

under: Reisverhalen

En toen was ik weg..

Posted by: | 2 July 2011 | 5 Comments |

Om 21.30 zou mijn bus van Eurolines vertrekken richting Aarhus waar ik dan om 13.45 zou aankomen en om 15.15/15.45 zou ik dan met de trein in Viborg aankomen. Zo gezegd zo gedaan. Op Rotterdam stonden mijn ouders, broer, opa en vriendje mij uit te zwaaien. De rit naar Rotterdam toe was ik enorm stuiterig en opgewonden, geen idee hoe ik dat de hele rit vol moest gaan houden als ik zo tot in Viborg zou zijn.

Gelukkig, na wat heen en weer geschuif in de bus, kwam ik links vooraan te zitten naast een meisje dat het ook wel fijn vond om vooraan te zitten. Haar moeder was net daarvoor naar achter toe gegaan om naast haar tante te zitten en nu ik naast haar zat, zat niemand meer alleen. Door het verhaal dat zij vertelde raakte ik wel zo erg afgeleid van mijn eigenlijke doel van de rit dat ik later opeens opmerkte dat ik weer helemaal rustig was. Ze was een vluchtelinge uit Afghanistan en vertelde mij hoe ze daar van kind af aan was opgegroeid om op haar 10de te vluchten en vervolgens nog eens 10 jaar in onzekerheid te zitten of ze mocht blijven door onze geweldige IND die alles niet zo heel snel afhandelt. Nu heeft ze dan met het generaal pardon in 2007 wel een verblijfsvergunning gekregen, maar toch spijtig dat ook door die hele papierwinkel bijvoorbeeld haar vader nooit heeft mogen werken in Nederland terwijl hij volgens haar toch een getalenteerd architect was. Maargoed, ze was nu op weg naar een Hindoestaanse bruiloft in Duitsland. Het is daar de gewoonte dat de bruid wordt opgehaald en gebracht naar de plaats waar de bruidegom woont. Leuk als dat ergens in Duitsland en ergens in Nederland is, kunnen de bruiloftsgasten lekker veel reizen.

Maar de busreis dus. Helaas was de eerste chauffeur die we hadden t/m net iets voor Hamburg niet zo goed in rijden. Toch het minste waar je een chauffeur op mag selecteren dacht ik?  Om te beginnen kon hij al de weg niet vinden. Een paar keer reed hij al twijfelachtig verkeerd maar kwam toch weer goed uit, maar toen ging het nadat hij op de Dodeweg in Leusden was uitgekomen wel héél dom verkeerd. Hij had de keuze tussen Arnhem, Zwolle en Utrecht/Amersfoort. We kwamen net van Utrecht vandaan en moesten nu echt eens richting Hamburg gaan rijden. Welke weg koos onze vriend? Natuurlijk, Utrecht! Dus mocht een grote touringcar midden in een woonwijk gaan keren. Was dat nu het enige geweest met hem dan ging het misschien nog, maar hij kon ook gewoon niet rijden. Vanaf de linkerbaan opeens vlak achter een personenwagen 3 banen opschuiven naar rechts omdat hij opeens zag dat hij moest uitvoegen. En de hele nacht plotseling remmen waardoor als we (de inzittenden) net een beetje aan het duffen waren direct wakker schoten met het idee dat er een bijna een ongeluk gebeurde, wat gelukkig niet het geval was. Maar toch niet heel fijn om zo de nacht door te komen. In de ochtend was een wissel van chauffeurs en gelukkig deed deze man het een stuk beter en was hij ook wat klantvriendelijker. Daardoor was de anderhalfuur vertraging die we in Hamburg opliepen omdat we moesten wachten op een bus uit Parijs een stuk minder erg. Uiteindelijk kwam ik om 16.15 aan op Aarhus. Na op een supersnel tempo met mijn loodzware koffer door een winkelstraat te zijn gelopen (waar ik nog van een vakantie een ijstentje herkende) en geld gepind te hebben (euro’s bestaan er niet) haalde ik op puur geluk nog net de trein van 16.31!

En toen kwam ik om 17.45 aan op Viborg waar Steen, een van mijn begeleiders van mijn stage, al op mij stond te wachten. Samen met hem gekeken of ik een busabonnement kon kopen, maar helaas had ik daar pasfoto’s voor nodig en die was ik toch vergeten van huis mee te nemen. Dus toen door hem naar mijn kamer gebracht met een kleine omweg naar het Nørresø kollegiet waar op dit moment Mandy en Mirjam verblijven, twee meisjes ook van mijn studie in Utrecht. Volgens Steen waren dat veel mooiere en nieuwere appartementen en ze bleken ook inderdaad uitzicht te hebben op het meer, terwijl ik uitkijk op een helling met een klein stukje gras, wat struikjes en bomen. Er waren bij hen geen kamers meer dus vandaar dat ze mij bij het Merkur Kollegiet hebben geplaatst. Ik hou mezelf maar voor dat waar ik zit goedkoper is, ook al hoor ik maandag wanneer ik Mandy en Mirjam zie misschien iets anders.

Bij mijn binnenkomst in mijn kamer ging alles opeens heel snel. Ik deel samen met Peipei, een meisje uit China, een badkamer en keuken. Ze was thuis toen ik binnenkwam, dus na snel mijn spullen te hebben gedropt gingen we samen naar de supermarkt. Dat heeft natuurlijk zijn voordelen, maar ik kwam maar met een klein deel thuis van wat ik wilde hebben, maar dat maakt niet uit, ik had gisteravond toch amper trek. Eerst had ik mijn koffer uitgepakt en daarna ben ik na een halve maaltijd direct naar bed gegaan. Ook al had Peipei bezoek van haar vriendin (met wie ze elke dag samen eet en ook vandaag al bijna de hele dag hier rondhangt) viel ik bijna direct in slaap op een te zacht matras. Dat wil toch wat zeggen over mijn uitgeputheid.

Vanochtend werd ik al om half 8 wakker maar heb mezelf gedwongen om nog verder te slapen tot 9 uur. Toen richting het centrum gegaan van Viborg, helaas plenste het gigantisch van de regen, dus op mijn busabonnement staat een pasfoto met verregend haar. Maar ach, het is Denemarken, dus waarschijnlijk herkennen ze mij zo toch beter dan met droog haar. Na in het centrum wat boodschappen gehaald te hebben in een overdekt winkelcentrum (onder andere een paarse plu) heb ik nog wat veel boodschappen gehaald in de supermarkt vlak bij mij en … toen was ik door het schrijven op mijn blog vergeten dat ik heet water op had gezet voor de thee! Ja, thee dus, want er is GEEN koffiezetapparaat in het appartement. Hoe kunnen ze dat verzinnen?
Wel meer onlogische dingen hier. De plek in de muur waar ik mijn internet uit kan halen staat totaal aan de andere kant van mijn kamer. Ik heb er nog even over nagedacht om het bureau daarheen te verplaatsen, maar voorlopig gebruik ik mijn laptop op mijn eettafel en moet ik oppassen dat ik niet over het overhangende draadje struikel. Alleen wel jammer dat ik zo dus het bureau net zo goed niet had kunnen hebben. Daar moet ik dus nog even over nadenken. Draadloos internet aanleggen misschien of een langere kabel versieren… Maar over de onlogische dingen: ik heb dus een waardeloos ingezakt matras, maar dat ligt weer wèl op een elektrisch verstelbare bedbodem. Dat laatste was voor mij dus niet nodig geweest, alleen een lekker matras was best fijn geweest.

Foto’s volgen nog want ik krijg nu bij gaatverweg.nl de foutmelding dat een of andere tijdelijke map niet is aangemaakt en “Directory ,’/home/home2/g/globlog/public_site/wp-content/plugins/firestats/fs_sessions/‘ is not writable or readable by the PHP user ” (nee, ik heb er geen probleem als ik van iemand commentaar krijg die me vertelt hoe ik dat kan oplossen.. noob-modus )

Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte! Morgen ga ik misschien nog even buiten rondje doen en wat voorbereiden voor maandag. Dan begint het avontuur pas echt!

under: Reisverhalen

Waar het voor veel mensen de normaalste zaak van de wereld schijnt te zijn om rundvlees te eten en met leren schoenen rond te lopen, geeft het idee van nertsenfokkerijen direct een negatief gevoel. Waarom is dat precies? Worden nertsen niet goed genoeg verzorgd tijdens hun leven, of zijn ze gewoon echt te schattig om er maar aan te denken dat ze doodgemaakt moeten worden ten gunste van de mens? Of is het omdat nertsen puur gehouden worden voor hun warme manteltjes en wij het vlees niet eten?

Op weg naar een bezoek aan een nertsenfokkerij in Nederland deze week verbaasde mijn docente mij met de opmerking dat we alleen ‘herbivorenvlees’ eten. Oftewel, vlees van dieren die zelf plantaardig voedsel eten. Denk maar even mee. Koeien, varkens, kippen, konijnen.. klopt allemaal. De nerts is een roofdier,  hij is een carnivoor (eet vlees). Gek toch eigenlijk? Wat zou er minder goed zijn aan carnivorenvlees dan aan herbivorenvlees? Niet dat ik nu het eten van carnivorenvlees direct wil promoten, maar het zijn toch dingen die je je dan gaat afvragen. Misschien dat een stukje nerts op z’n tijd ook wel lekker is…

Maargoed, afgelopen woensdag ben ik voor het eerst op een nertsenfokkerij geweest. Voordat we overgingen tot het daadwerkelijk bezichtigen van de farm heb ik samen met wat mensen rond de tafel gezeten en onder genot van een bakje koffie geluisterd naar de discussie die gevoerd werd waar politiek een veel terugkomend punt was. Het meest opmerkelijke vond ik toch wel dat op dit moment veel gedaan wordt om het welzijn van de nerts te optimaliseren terwijl er een groot nertsenfokkerijverbod in 2023 boven het hoofd hangt. Is dat allemaal dan voor niets? Nee, natuurlijk niet, alle jaren die nog komen gaan moeten de dieren die gehouden worden natuurlijk in goede leefomstandigheden doorbrengen. Maar toch vreemd, al die moeite terwijl je weet dat het einde er misschien aankomt.

Vraag die natuurlijk al snel bovenkomt is of ik zelf voor of tegen de nertsenhouderij ben en laat ik die maar vast beantwoorden voordat die mij gesteld wordt: lastig, ik kan daar op dit moment geen uitspraak over doen. Het enige dat ik wel kan zeggen is: verwacht van mij in ieder geval geen foto’s van nertsenfokkerijen al zou het wel heel gaaf zijn. Probleem is gewoon dat de eerste beste dierenactivist die een foto ziet waar toevallig net een dier op staat dat ziek is een enorme ophef zou kunnen maken. Denk maar even aan de filmpjes uit de varkensstallen die nog niet zo lang geleden in het nieuws waren. Al weet ik daar natuurlijk ook het ware verhaal niet achter, maar voorkomen is toch beter dan genezen. Zeker bij zo’n politiek gevoelig diertje als de nerts.

under: Reisverhalen

Hey allemaal!

Posted by: | 21 June 2011 | 4 Comments |

Na veel wikken en wegen had ik het idee naast me neergelegd om een blog bij te houden als ik op reis ging. Ik zou het toch niet vol kunnen houden en tja, wie leest zoiets nou eigenlijk?

Maar om achteraf toch een leuke herinnering, niet alleen voor anderen, maar ook voor mezelf te hebben, heb ik impulsief toch besloten om midden in de nacht een reisblog aan te maken op deze site. Ach, ik kon toch niet slapen want ik zit de laatste dagen enorm te stuiteren dat ik binnenkort naar Denemarken toe ga.

Op naar Denemarken dus. Waarom? Voor een stage van mijn studie biologie die ik volg. Ik ga onderzoek doen naar spelgedrag bij nertsen, zo even kort gezegd. Misschien dat ik daar in het verloop van deze blog wel wat meer over uitweid, maar anders wordt dat nu een beetje een lang verhaal.

Waarom ik op gaatverweg.nl zit in plaats van andere vaak gebruikte reisblogsites? Het is hier heel erg gratis en ze bieden veel fotoruimte aan. Verwacht dus maar wat foto’s van mijn kant! Hoe het zo gratis kan ben ik trouwens nog niet achter, wie het wel weet mag het me vertellen.

Maargoed, vertrek is over net iets meer dan een week, ik heb nog mijn volledige koffer in te pakken en nog wat andere voorbereidingen te doen, dus misschien is het verstandig als ik nog wat slaap pak. Ik hoop in ieder geval dat jullie met plezier mijn blog zullen volgen en ik zie jullie commentaar graag tegemoet, want dan weet ik dat er tenminste iemand met mij mee leest ;-)

Lieve groetjes,
Annemieke

under: Reisverhalen

« Newer Posts

Categories