header image

Drukke week; veel werk en veel plezier

Posted by: | 29 October 2011 | 2 Comments |

Ik had het beloofd toch? Deze keer hebben jullie niet zo lang hoeven wachten op mijn nieuwe blog. Ik kon ook eigenlijk niet langer wachten, want ik heb nu al heel veel te vertellen. Om te beginnen zal ik eens vertellen hoe het nu staat met mijn werk op Foulum: superdruk. Ik heb nog steeds behoorlijk wat videos te bekijken en om eerlijk te zijn heb ik nog steeds niet veel agressief gedrag gezien. Wat niet als iets positiefs moet worden gezien, want dat kan dus betekenen dat de dieren het echte agressieve gedrag bewaren voor in de nestbox waar ik ze niet kan zien, of dat ik het gewoon niet goed kan herkennen. Ik classificeer de verschillende gedragingen nu tussen ‘spelgedrag (solitair en sociaal)’, ‘agressief gedrag’ en ‘onbekend’. Dat onbekende zit een beetje tussen spel en agressief in, of is te kort om daadwerkelijk te kunnen classificeren. Grote kans dat ik met analyse uiteindelijk het als ‘onbekend’ geclassificeerde zal moeten nemen ook als agressief gedrag. Nuja, dat weet ik nog niet zeker eigenlijk. Ik weet ook niet of alle lezers snappen waar ik het nu over heb, maar samengevat: ik heb nog behoorlijk wat videos te bekijken en ik moet voor analyse van mijn data nog veel overleg plegen met mijn supervisors en statistici. Maar omdat ik dus behoorlijk wat videos nog had te bekijken besloot ik vorige week vrijdag (de 21ste) om nog in de avond verder te werken. Iedereen was al naar huis sinds ongeveer half 4, maar ik werkte nog vrolijk door tot bijna half 8. Ik zou dan een andere bus dan normaal kunnen pakken die om 20.12 vanuit Ørum zou vertrekken. Het zou in totaal iets meer dan een halfuur lopen zijn dus vandaar dat ik had gepland om 19.20 al te vertrekken. Nu goed, dat was eens maar nooit meer.
Op het terrein van Foulum stonden nog om de zoveel meter wat lantaarnpalen, ook niet echt goed verlicht, maar wel op een manier dat ik nog enigszins een pad zag. Na 5 minuten lopen was ik van het terrein van het onderzoekscentrum af en mocht ik 23 minuten door het pikkedonker zonder enige verlichting lopen. Alleen omgevingslicht dan, wat soms meer hinderlijk was dan dat het hielp. Op sommige momenten kon ik niet eens de straat zien waar ik op liep. Maarja, in Foulum blijven was ook geen optie natuurlijk dus ik moest wel door. Daarna heb ik nog 2 minuutjes in Ørum gelopen met wel een goed verlicht pad. Op zich had ik nog wel de juiste keuze gemaakt wat betreft de halte waar ik heen liep, want ik moest nu wel net ietsjes langer lopen, maar kon wachten in een supermarkt die pal bij de bushalte stond. Dat is wel wat fijner dan langs een totaal verlaten pikkedonker zonder verlichting autoweg waar je maar moet hopen dat de buschauffeur je ziet als hij voorbij komt. Ik was in ieder geval best wel blij toen ik uiteindelijk thuis was. Het is natuurlijk wel een geruststellende gedachte dat je in het onschuldige platteland van Denemarken rondhuppelt, maar toch was het nou niet de meest fijne wandeling die ik ooit heb gehad. Ik snap werkelijk niet dat ze niet gewoon op die route een stel lantaarnpalen neerzetten. Zo duur zijn die toch niet?

Zoals ik geloof ik wel eens eerder heb verteld werk ik niet altijd alleen aan mijn eigen project. Maar, ook al heb ik het zelf druk, help ik graag een handje mee met andere mensen. Diezelfde vrijdag als ik overwerkte en op afgelopen dinsdag had Birthe geen mogelijkheid om naar de nertsenstallen te gaan en vroeg mij dus of ik haar weer kon helpen. Op vrijdag moest ik strobriketten vervangen in de nertsenkooien die meedoen met een onderzoek naar verrijking. De briketten die grotendeels gesloopt/opgegeten waren door de nertsen moest ik uit de kooien halen en vervangen door nieuwe. Dat ging allemaal prima. Birthe had mij verteld dat dinsdag meer werk zou zijn, maar eigenlijk viel dat wel mee. Ik had alleen maar in 13 kooien de strobriketten vervangen door plastic kokers en was daar al binnen een uurtje mee klaar. Best vlot toch? Pas tegen 4 uur realiseerde ik me dat ik ook deze dinsdag had moeten controleren of de strobriketten in de andere kooien al te ver waren gesloopt of niet. Te laat om het nog te doen, dus dat bewaarde ik dan maar voor woensdag. Eén dag verschil zou niet zo heel veel uitmaken dacht ik. De volgende dag stond me echter een heel andere verrassing te wachten. Tijdens dat ik de strobriketten controleerde kwam er iemand van de nertsenfarm naar me toe met een nare mededeling: die dag waren er 3 kooien open gevonden en 12 nertsen waren ontsnapt. Uit de eerste kooi waren 4 nertsen ontsnapt, 1 daarvan had 2 andere kooien geopend waaruit bij één van die kooien maar 2 dieren ontsnapten, maar alsnog liepen er dus 12 nertsen rond waarvan niet bekend was in welke kooi deze oorspronkelijk zaten. Naar. Maar ‘gelukkig’ voor mij zag ik op mijn schema dat ik de dag ervoor niet aan één van deze kooien had gezeten. Dus het kon mijn schuld niet zijn. Al ging ik daar wel weer aan twijfelen toen een tweede jongen van de nertsenfarm naar me toe kwam en me nog even extra waarschuwde dat ik wel echt de sloten goed moest sluiten. Ja, dat doe ik altijd, want ik word niet graag naar mijn strot gevlogen door die dieren. Maar ik had toch even het gevoel dat hij me niet helemaal geloofde. Natuurlijk laat niemand met opzet een kooi open staan en iedereen zou het kunnen zijn geweest, maar toch heel vervelend als je het gevoel hebt dat ze jou ervan verdenken.
De volgende dag waren Steffen en Birthe weer aanwezig en kon ik hen in ieder geval op de hoogte stellen van wat er was gebeurd. Natuurlijk waren ze geen van beide blij, maar Birthe heeft me weer wat blijer gemaakt door te zeggen dat ik het niet kon zijn geweest omdat ik niet bij die kooien was geweest. Altijd fijn als mensen tenminste vertrouwen in je hebben. Maar het blijft nog steeds niet leuk wat er is gebeurd, want in hun onderzoek kunnen ze nu die dieren niet meer gebruiken.

Zo, behoorlijk veel tot nu toe over mijn avonturen op Foulum. Gelukkig heb ik ook wat ontspanning gehad tussendoor. Zo heb ik op woensdag samen met Laura pizza gemaakt en ook opgegeten natuurlijk. Ook heb ik voor de tweede keer samen met haar het superlekkere voorgerecht met zelfgemaakte tonijnsalade gegeten. Mensen die nog eens op feestjes bij mij gaan komen kunnen dat alvast verwachten. Haar kamer heeft dezelfde vorm als mijn kamer, maar een totaal andere indeling. Waar mijn bureau en een kleine kast staan, staat bij haar haar bed en nachtkastje.. en andersom natuurlijk. Ik ben eigenlijk wel blij met mijn eigen indeling, want zo heb ik echt een klein hoekje om in te werken en dat is wel fijn.

Op donderdag was er een feestje van mijn departement in Foulum. Ik had besloten om daar niet heen te gaan, omdat het al vroeg in de middag begon en ik graag nog wilde verder werken. Daarbij vond ik het ook niet heel nuttig, omdat het grotendeels was bedoeld om je collega’s te leren kennen. Nu, de mensen van mijn eigen groep ken ik en ik ga binnen 3 weken naar huis dus erg nuttig vond ik het ook niet om mensen van andere groepen beter te leren kennen. Alleen het eten rook wel erg lekker toen ik zelf richting huis ging. Als wraak heb ik toen een überlekkere Hollandse hutspot voor mezelf thuis gemaakt, dus had ik alvast minder spijt dat ik niet naar het feestje was gegaan. Nog minder spijt kreeg ik alvast de volgende dag toen ik hoorde van Laura dat ze in de avond rond 22:00 uur naar huis was gegaan en weer een groot stuk via de donkere weg hadden moeten lopen. En het laatste restje van mijn spijt verdween toen John van mijn kamer me vertelde dat er van 10 tot 11 uur naast de kantine de restjes van het avondeten waren te pakken. Eerst grepen we allebei al heel wat stukken cake (lees: koeken/taart/gebak-achtige dingen) en net voor 11 uur keerden we terug om te kijken wat er nog verder over was. Gigantisch veel. Iets van 6 grote bakken met salades nog. Uiteindelijk was mijn score van wat ik meenam: 2 stukken taart en 3 zakken met salades (rodekoolsalade/rijstsalade/pastasalade). En nog steeds is het zonde, want de rest wat overbleef werd gewoon weggegooid.

Vrijdagavond ben ik naar de stad geweest. Vanwege o.a. Halloween hadden ze een cultuurnacht waarop ook de winkels eens tot 22.00 uur open bleven en waren er allerlei festiviteiten in Viborg. Ook werd nog eens het nieuwe Jule Bocken (kerstbier) van de brouwerij gepresenteerd. Van deze avond veel fotootjes hieronder.

Tot slot nog een laatste opmerking: Peipei zei deze week toen ik de hutspot stond de stampen met mijn geweldig mooie nieuwe stamper dat Europese mensen lui zijn, omdat ze allerlei hulpmiddelen hebben ontwikkeld om hen te helpen in de keuken. Nou, dat luie dat klopt wel eigenlijk, want ik zie dat ik een superlange blog ondertussen heb geschreven, maar ik ben te lui om dat in te korten. Nu hoop ik wel dat jùllie niet te lui zijn om dit hele verhaal te lezen (en misschien nog wat te reageren).

under: Reisverhalen

2 Comments

  1. By: mama on 31 October 2011 at 09:32      

    Vervelende toestand met die ontsnapte nertsen, zeker als ze jou daar de schuld van geven! Nou ja, Steffen en Birthe gelukkig niet.
    Goede bijvoeding daar in Foulum, altijd leuk.
    Wat een fantastische foto’s van het vuurfeest!
    Europeanen lui? Chinezen zijn ook lui, maar dan op een andere manier (toch?).

    Groetjes

  2. By: Timo on 29 October 2011 at 17:43      

    Weer eerst!
    En eigenlijk had je alles al verteld, behalve dat over dat feestje. En je hebt bijna niets verteld over wat je allemaal tijdens dat festival gedaan hebt! Terwijl dat juist het leukste was…
    Ik ben blij dat jij druk bent, want dat betekent dat je snel naar huis komt (over 17 daagjes).
    Kus

Leave a response






Your response:

Categories