header image

Terug thuis in Nederland

Posted by: | 26 November 2011 | 3 Comments |

Goed, eigenlijk had ik nog een blogje willen schrijven voordat ik uit Denemarken vertrok. Maar eenmaal nadat mijn ouders waren aangekomen bleef daar weinig vrije tijd voor over. Op donderdag de 10de kwamen ze aan en verwelkomde ik ze met een echte Oud Hollandsche Hutspot. Het weekend hebben we samen nog leuke dingen gedaan, waaronder de Gamle By (de oude stad in Aarhus) bezocht en op dinsdag was het dan eindelijk tijd om te vertrekken. Ik kan uitgebreid vertellen over wat we precies hebben gedaan en wat voor puzzelwerk het was om mijn grote verzameling spullen in de auto te passen en hoe de volledige terugrit was. Ik kan ook uitgebreid vertellen hoe ik toen ik thuisgekomen was even achterstallig werk ging bijwerken en een volledige medische jaarlijkse beurt kreeg en me alvast voorbereid op mijn vertrek over een maand naar India. Maar mijn idee was eigenlijk vooral om nu eens een korte terugblik te doen op mijn tijd in Denemarken. Een aantal dingen die mij zullen bijblijven over de Denen die ik heb ontmoet en Denemarken zelf:

* Denen houden van cake (dat betekent dus koek, taart, gebak enz.), het liefste zo ongezond zoet en dikmakend mogelijk. * Maar zodra ze ergens op een verpakking het aantal calorieën lezen nemen ze er niets meer van.
* Ze proberen wel netjes Engels te praten maar veranderen toch opmerkelijk snel weer terug naar hun eigen vertrouwde Deens als ze kort iets tegen elkaar willen zeggen (en blijven dan ook in de rest van het gesprek verder praten in het Deens)
* Ze verzamelen tuinafval in plastic zakken en huisafval in papier/kartonnen zakken. De logica ontgaat mij volledig.
* Ze hebben enorm veel appelbomen (bijna in ieders tuin en verder ook openbaar), maar gooien het grootste deel van hun opbrengst gewoon met het tuinafval weg en gek genoeg worden er nog steeds appels verkocht in de supermarkten.
* Ze houden van Denemarken. Overal waar je kijkt zie je de Deense vlag wel ergens staan.
* Denemarken is een rijk land, maar waar ze het geld aan besteden is mij een vraag; Goede straatverlichting en fietspaden ontbreken nog op bepaalde plekken. Nuja, ze zijn druk bezig om een fietspad te bouwen langs een drukke weg waar normaal gesproken fietsers rijden naast auto’s die met 80 km per uur voorbij scheuren. Heel fijn dat ze dat nu doen, maar dat fietspad had er al 20 jaar moeten liggen.
* Denemarken is niet zo fijn om te winkelen: de gewone winkels gaan vroeg dicht, 2x per jaar koopavond, zaterdag tot 2 uur open en zondag niet. Alleen supermarkten dan wel langer open doordeweeks en op zaterdag en af en toe op zondagen open.
* Denemarken is een geweldig land en als Nederland niet bestond dan zou ik zeker in Denenland gaan wonen!

Ook wil ik gebruik maken van deze voorlopig laatste toevoeging aan mijn blog om wat mensen te bedanken. Om te beginnen natuurlijk mijn begeleiders en iedereen daar omheen, maar volgens mij lezen deze mensen mijn blog niet en heeft het dus wat meer nut om de mensen te bedanken die dat wel doen. Natuurlijk hebben mijn ouders mij opgehaald en tussendoor ook nog bezocht, daarvoor enorm bedankt. Ook Timo heeft me 2 keer bezocht wat de 4,5 maand stage toch weer wat beter maakte zodat ik hem niet al te veel hoefde te missen. Denemarken is geen goedkoop land en verschillende mensen hebben mij daarin financieel gesteund: bedankt ouders, opa van mama’s kant en opa van papa’s kant. En bedankt David. ;) Tot slot wilde ik nog iedereen bedanken die tussendoor mijn blog gelezen heeft en erop een reactie heeft gegeven, of dat nu is via een persoonlijke reactie naar mij toe, via het gastenboek of direct op een blogje. Altijd leuk om te weten dat wat je schrijft ook nog echt gelezen wordt.

Nu goed, hier hou ik het dus voorlopig bij. Als mensen geïnteresseerd zijn (laat even een berichtje achter) zal ik ter zijner tijd hier nog wel een update geven over hoe het met mijn dataverwerking gaat. Want in tegenstelling tot wat sommige mensen misschien denken: mijn periode in Denemarken is dan wel voorbij, maar mijn stage is nog niet afgelopen! Pas in februari verwacht ik ergens totaal klaar te zijn met data-analyse en een verslag schrijven.
Nogmaals bedankt iedereen, ik vond het een leuke tijd!

Mijn locatie .

under: Reisverhalen

Ik had het beloofd toch? Deze keer hebben jullie niet zo lang hoeven wachten op mijn nieuwe blog. Ik kon ook eigenlijk niet langer wachten, want ik heb nu al heel veel te vertellen. Om te beginnen zal ik eens vertellen hoe het nu staat met mijn werk op Foulum: superdruk. Ik heb nog steeds behoorlijk wat videos te bekijken en om eerlijk te zijn heb ik nog steeds niet veel agressief gedrag gezien. Wat niet als iets positiefs moet worden gezien, want dat kan dus betekenen dat de dieren het echte agressieve gedrag bewaren voor in de nestbox waar ik ze niet kan zien, of dat ik het gewoon niet goed kan herkennen. Ik classificeer de verschillende gedragingen nu tussen ‘spelgedrag (solitair en sociaal)’, ‘agressief gedrag’ en ‘onbekend’. Dat onbekende zit een beetje tussen spel en agressief in, of is te kort om daadwerkelijk te kunnen classificeren. Grote kans dat ik met analyse uiteindelijk het als ‘onbekend’ geclassificeerde zal moeten nemen ook als agressief gedrag. Nuja, dat weet ik nog niet zeker eigenlijk. Ik weet ook niet of alle lezers snappen waar ik het nu over heb, maar samengevat: ik heb nog behoorlijk wat videos te bekijken en ik moet voor analyse van mijn data nog veel overleg plegen met mijn supervisors en statistici. Maar omdat ik dus behoorlijk wat videos nog had te bekijken besloot ik vorige week vrijdag (de 21ste) om nog in de avond verder te werken. Iedereen was al naar huis sinds ongeveer half 4, maar ik werkte nog vrolijk door tot bijna half 8. Ik zou dan een andere bus dan normaal kunnen pakken die om 20.12 vanuit Ørum zou vertrekken. Het zou in totaal iets meer dan een halfuur lopen zijn dus vandaar dat ik had gepland om 19.20 al te vertrekken. Nu goed, dat was eens maar nooit meer.
Op het terrein van Foulum stonden nog om de zoveel meter wat lantaarnpalen, ook niet echt goed verlicht, maar wel op een manier dat ik nog enigszins een pad zag. Na 5 minuten lopen was ik van het terrein van het onderzoekscentrum af en mocht ik 23 minuten door het pikkedonker zonder enige verlichting lopen. Alleen omgevingslicht dan, wat soms meer hinderlijk was dan dat het hielp. Op sommige momenten kon ik niet eens de straat zien waar ik op liep. Maarja, in Foulum blijven was ook geen optie natuurlijk dus ik moest wel door. Daarna heb ik nog 2 minuutjes in Ørum gelopen met wel een goed verlicht pad. Op zich had ik nog wel de juiste keuze gemaakt wat betreft de halte waar ik heen liep, want ik moest nu wel net ietsjes langer lopen, maar kon wachten in een supermarkt die pal bij de bushalte stond. Dat is wel wat fijner dan langs een totaal verlaten pikkedonker zonder verlichting autoweg waar je maar moet hopen dat de buschauffeur je ziet als hij voorbij komt. Ik was in ieder geval best wel blij toen ik uiteindelijk thuis was. Het is natuurlijk wel een geruststellende gedachte dat je in het onschuldige platteland van Denemarken rondhuppelt, maar toch was het nou niet de meest fijne wandeling die ik ooit heb gehad. Ik snap werkelijk niet dat ze niet gewoon op die route een stel lantaarnpalen neerzetten. Zo duur zijn die toch niet?

Zoals ik geloof ik wel eens eerder heb verteld werk ik niet altijd alleen aan mijn eigen project. Maar, ook al heb ik het zelf druk, help ik graag een handje mee met andere mensen. Diezelfde vrijdag als ik overwerkte en op afgelopen dinsdag had Birthe geen mogelijkheid om naar de nertsenstallen te gaan en vroeg mij dus of ik haar weer kon helpen. Op vrijdag moest ik strobriketten vervangen in de nertsenkooien die meedoen met een onderzoek naar verrijking. De briketten die grotendeels gesloopt/opgegeten waren door de nertsen moest ik uit de kooien halen en vervangen door nieuwe. Dat ging allemaal prima. Birthe had mij verteld dat dinsdag meer werk zou zijn, maar eigenlijk viel dat wel mee. Ik had alleen maar in 13 kooien de strobriketten vervangen door plastic kokers en was daar al binnen een uurtje mee klaar. Best vlot toch? Pas tegen 4 uur realiseerde ik me dat ik ook deze dinsdag had moeten controleren of de strobriketten in de andere kooien al te ver waren gesloopt of niet. Te laat om het nog te doen, dus dat bewaarde ik dan maar voor woensdag. Eén dag verschil zou niet zo heel veel uitmaken dacht ik. De volgende dag stond me echter een heel andere verrassing te wachten. Tijdens dat ik de strobriketten controleerde kwam er iemand van de nertsenfarm naar me toe met een nare mededeling: die dag waren er 3 kooien open gevonden en 12 nertsen waren ontsnapt. Uit de eerste kooi waren 4 nertsen ontsnapt, 1 daarvan had 2 andere kooien geopend waaruit bij één van die kooien maar 2 dieren ontsnapten, maar alsnog liepen er dus 12 nertsen rond waarvan niet bekend was in welke kooi deze oorspronkelijk zaten. Naar. Maar ‘gelukkig’ voor mij zag ik op mijn schema dat ik de dag ervoor niet aan één van deze kooien had gezeten. Dus het kon mijn schuld niet zijn. Al ging ik daar wel weer aan twijfelen toen een tweede jongen van de nertsenfarm naar me toe kwam en me nog even extra waarschuwde dat ik wel echt de sloten goed moest sluiten. Ja, dat doe ik altijd, want ik word niet graag naar mijn strot gevlogen door die dieren. Maar ik had toch even het gevoel dat hij me niet helemaal geloofde. Natuurlijk laat niemand met opzet een kooi open staan en iedereen zou het kunnen zijn geweest, maar toch heel vervelend als je het gevoel hebt dat ze jou ervan verdenken.
De volgende dag waren Steffen en Birthe weer aanwezig en kon ik hen in ieder geval op de hoogte stellen van wat er was gebeurd. Natuurlijk waren ze geen van beide blij, maar Birthe heeft me weer wat blijer gemaakt door te zeggen dat ik het niet kon zijn geweest omdat ik niet bij die kooien was geweest. Altijd fijn als mensen tenminste vertrouwen in je hebben. Maar het blijft nog steeds niet leuk wat er is gebeurd, want in hun onderzoek kunnen ze nu die dieren niet meer gebruiken.

Zo, behoorlijk veel tot nu toe over mijn avonturen op Foulum. Gelukkig heb ik ook wat ontspanning gehad tussendoor. Zo heb ik op woensdag samen met Laura pizza gemaakt en ook opgegeten natuurlijk. Ook heb ik voor de tweede keer samen met haar het superlekkere voorgerecht met zelfgemaakte tonijnsalade gegeten. Mensen die nog eens op feestjes bij mij gaan komen kunnen dat alvast verwachten. Haar kamer heeft dezelfde vorm als mijn kamer, maar een totaal andere indeling. Waar mijn bureau en een kleine kast staan, staat bij haar haar bed en nachtkastje.. en andersom natuurlijk. Ik ben eigenlijk wel blij met mijn eigen indeling, want zo heb ik echt een klein hoekje om in te werken en dat is wel fijn.

Op donderdag was er een feestje van mijn departement in Foulum. Ik had besloten om daar niet heen te gaan, omdat het al vroeg in de middag begon en ik graag nog wilde verder werken. Daarbij vond ik het ook niet heel nuttig, omdat het grotendeels was bedoeld om je collega’s te leren kennen. Nu, de mensen van mijn eigen groep ken ik en ik ga binnen 3 weken naar huis dus erg nuttig vond ik het ook niet om mensen van andere groepen beter te leren kennen. Alleen het eten rook wel erg lekker toen ik zelf richting huis ging. Als wraak heb ik toen een überlekkere Hollandse hutspot voor mezelf thuis gemaakt, dus had ik alvast minder spijt dat ik niet naar het feestje was gegaan. Nog minder spijt kreeg ik alvast de volgende dag toen ik hoorde van Laura dat ze in de avond rond 22:00 uur naar huis was gegaan en weer een groot stuk via de donkere weg hadden moeten lopen. En het laatste restje van mijn spijt verdween toen John van mijn kamer me vertelde dat er van 10 tot 11 uur naast de kantine de restjes van het avondeten waren te pakken. Eerst grepen we allebei al heel wat stukken cake (lees: koeken/taart/gebak-achtige dingen) en net voor 11 uur keerden we terug om te kijken wat er nog verder over was. Gigantisch veel. Iets van 6 grote bakken met salades nog. Uiteindelijk was mijn score van wat ik meenam: 2 stukken taart en 3 zakken met salades (rodekoolsalade/rijstsalade/pastasalade). En nog steeds is het zonde, want de rest wat overbleef werd gewoon weggegooid.

Vrijdagavond ben ik naar de stad geweest. Vanwege o.a. Halloween hadden ze een cultuurnacht waarop ook de winkels eens tot 22.00 uur open bleven en waren er allerlei festiviteiten in Viborg. Ook werd nog eens het nieuwe Jule Bocken (kerstbier) van de brouwerij gepresenteerd. Van deze avond veel fotootjes hieronder.

Tot slot nog een laatste opmerking: Peipei zei deze week toen ik de hutspot stond de stampen met mijn geweldig mooie nieuwe stamper dat Europese mensen lui zijn, omdat ze allerlei hulpmiddelen hebben ontwikkeld om hen te helpen in de keuken. Nou, dat luie dat klopt wel eigenlijk, want ik zie dat ik een superlange blog ondertussen heb geschreven, maar ik ben te lui om dat in te korten. Nu hoop ik wel dat jùllie niet te lui zijn om dit hele verhaal te lezen (en misschien nog wat te reageren).

under: Reisverhalen

Ik leef nog!

Posted by: | 20 October 2011 | 4 Comments |

Ik dacht, ik zeg het maar even duidelijk, want het is alweer bijna een maand(!!) geleden dat ik mijn vorige blog heb geschreven. Ik leef dus nog. Sorry dat ik een beetje vertraging heb opgelopen, maar de dag dat ik eigenlijk mijn blog zou gaan schrijven (zo’n 2 weken geleden) was de laatste vrije avond die ik voor mezelf nog had voordat Timo zou komen en toen had ik geen zin om een blogje te gaan schrijven.
Jaja, jullie lezen het goed, Timo is weer geweest! En tijdens dat hij hier was neem ik natuurlijk ook niet in de avond even de laptop erbij om een heel reisverslag op te schrijven. Nu is Timo vandaag vertrokken en meteen los ik maar mijn ‘blog-schuld’ bij jullie in. Dus bij deze, geachte lezer, speciaal voor jou:

Er is behoorlijk wat gebeurd ondertussen. Zo had ik vorige blog bijvoorbeeld geschreven over Laura, het nieuwe meisje hier in het Kollegium. Ik ben erachter dat ze heel erg van taarten maken houdt en zij is erachter dat ik heel erg van taarten opeten hou. Plus ze heeft een geweldige timing. Ze had een keer een taart gemaakt voor haar collega’s, maar kwam mij in de avond een puntje brengen.. precies toen ik net mijn koffie was begonnen dus dat kon er mooi bij. Zaterdag de 8ste, de dag voordat Timo kwam, kwam ze me ook verblijden met een stukje taart omdat ze wist dat ik mijn kamer extra aan het schoonmaken was en natuurlijk was dat.. net op het moment dat ik thee had gezet. Perfecte timing dus. Even voor als ik commentaar krijg: ik ben niet zo asociaal dat ik niets terugbreng hoor, laatst had ik quiche gemaakt en toen kreeg zij van mij een stukje. Al is het niet alleen Laura die dingen uitdeelt. Hier in het kollegium komt het wel vaker voor dat mensen teveel hebben gemaakt van iets en het dan delen met de rest. Toch net een stukje gezelliger eigenlijk dan in Nederland waar ik dat nog nooit heb meegemaakt.

Maargoed, Timo kwam dus. Kost natuurlijk best wel wat tijd en op zich heb ik het nog heel druk met mijn onderzoek. Van in de avond verder werken kwam natuurlijk niets meer. Maar wat was het toch fijn om hem weer te zien! Net een beetje de tijd voordat hij kwam was ik een beetje down en had in niet zo heel veel dingen meer zin, maar hij heeft me weer even blije energie gegeven. En stiekem is hij hier nog steeds, want vanmorgen heb ik afscheid van hem genomen omdat ik wegging naar Foulum. Ik heb hem niet afgezet bij de trein of hem uitgezwaait, dus hij kan niet weg zijn toch? Nouja ok, dat hoop ik meer dan dat ik dat echt geloof. Al zijn spulletjes zijn hier weg. Wel had hij nog heel lief een bordje marsepein achtergelaten in mijn koelkast, zie de foto’s.

Heel jammer dat ik tussendoor wel iedere dag naar Foulum moest om te werken. Deze periode heb ik harder moeten werken dan toen Timo en mijn ouders hier eerder waren, toen nam ik nog wel eens een dagje vrij of ging ik geregeld eerder naar huis. Maar nu drukt de deadline op mijn schouders en moet ik echt zoveel mogelijk tijd gebruiken die ik heb. Alleen de laatste dag, gisteren, ben ik om 14.45 naar huis gegaan in plaats van normaal gesproken om 16.11. Toen konden we nog even koffie drinken in het centrum, lekker rondlopen en vervolgens bij de pizzeria Pavarotti eten. Dat was wel een leuke laatste avond.

Maar volgens mij breng ik deze blog een beetje in de omgekeerde chronologische volgorde. Ik moest natuurlijk beginnen met vertellen dat Timo hier aankwam en dan vertellen wat we allemaal hebben gedaan. Chronologisch vind ik lastig, maar ik zal wel zeggen wat we hebben gedaan: we zijn 2 keer uit eten geweest, zoals ik al zei bij Pavarotti, maar ook een avond bij Jensens Bøfhus, waar we een combinatie hadden van een kaartje naar de bioscoop en een diner. Handig. Zoals jullie kunnen raden zijn we dan ook natuurlijk naar de bioscoop geweest, afgelopen zondagavond naar ‘de drie musketiers’. Echt een heel leuke film. Ook zijn we een avondje naar de Viborg Brouwerij geweest. Daar waren we al eerder met zn tweeën geweest in augustus, maar nu had ik een hele groep mensen uitgenodigd van Foulum. Hoe meer zielen hoe meer vreugd toch? En Timo kreeg uiteindelijk nog een gratis bierglas mee naar huis ook, dus hij was heel blij. We hebben ook een keertje samen met Laura gegeten. Zij maakte het voorgerecht en dessert, wij het hoofdgerecht. Heel gezellig en superlekker. Het voorgerecht was een vol au vent met zelfgemaakte tonijnsalade, een recept wat ik nog ga onthouden voor feestjes in de toekomst. Als hoofdgerecht hadden we chicken curry met rijst en als nagerecht een chocoladetaart met bosvruchten. Daarvan heb ik net nog een restje opgegeten dat nog in de koelkast stond. Verder hebben we een paar avonden van wijn met kaas genoten en natuurlijk films gekeken. In het weekend nog een wandeling gemaakt en nuja, ook al had ik niet veel vrije tijd.. het moge duidelijk zijn dat we toch prima hebben kunnen genieten van de tijd met elkaar :)

En aangezien ik gisteren al keihard heb gejankt bij de film hoef ik dat vanavond niet te doen, al mijn traantjes zijn op. Tot slot zet ik nog een paar foto’s neer van onder andere hoe ik een quiche had gemaakt (niet de quiche die ik samen met Timo had, dat was ‘gewone’ quiche lorraine) en van een mistige ochtend fietstocht. Speciaal daarvoor was ik rond 7 uur gaan fietsen. Wel wat frisjes, maar de zonsopgangen zijn hier echt zo mooi!! Zonsondergangen ook trouwens. En ik heb al honderd keer hier een regenboog gezien. Eigenlijk zou ik een constante webcam op de Deense lucht moeten plaatsen, maarja..

Ik beloof in ieder geval dat de volgende blog niet zo lang op zich laat wachten! Hopelijk gaat het met iedereen in Nederland ook goed :)

 



Mijn locatie .

under: Reisverhalen

Afgelopen weken waren weer eens lekker druk voor mij. Ik heb opnieuw camera’s opgezet bij de nertsen om ze weer te kunnen observeren nu ze ouder zijn. Met 20 weken zijn ze al een stuk volwassener en is de kans op agressiever gedrag waarnemen groter. Niet goed natuurlijk voor de individuele nertsen als ze agressief zijn naar elkaar, maar het is wel de manier om te kunnen onderzoeken wat nu precies het verschil tussen hun spelgedrag en agressief gedrag is. Dat is namelijk mijn doel. Voor diegenen die het nog niet hadden gelezen in een eerdere blog van mij: het spelgedrag en agressieve gedrag lijkt dus sterk op elkaar en daarom is een scheiding in die gedragingen hard nodig. Op die manier kan in de toekomst een welzijnsinspecteur beter controleren of het goed gesteld is met de nertsen op de boerderij.
Zoals sommige mensen merken heb ik deze vorige alinea misschien duidelijker uitgelegd dan nodig is, maar dit even om alle misverstanden te voorkomen dat ik geen nertsen misbruik, maar dat ik onderzoek naar ze doen om hen een betere toekomst te geven. Nuja, deze exacte dieren zelf natuurlijk niet, maar hun nakomelingen/opvolgers in de volgende jaren. Mandy had vorige week een blog geschreven op haar site over dat ze samen met Mirjam 2 dagen heeft meegeholpen om een collega van ons te helpen met nertsenonderzoek. Daarop zijn een paar dieren’liefhebbers’ afgekomen die zeer onaardige en persoonlijk aanvallende reacties hebben geplaatst. Niets ernstigs op zich en daar wil ik nu ook niet verder op in gaan, maar daarom toch nog even een stukje extra duidelijkheid bij wat ik hier typ. Ohja, en ik heb besloten WEL foto’s te plaatsen. Eerder deze week had ik gedacht om mijn al bestaande foto’s te verwijderen. Maar, zoals ze hier in Denemarken zeggen “Er is veel geheimzinnigheid geweest rondom het houden van nertsen. Als het publiek niet openlijk informatie wordt gegeven dan gaan ze er natuurlijk iets achter denken dat er iets mis moet zijn.” Daarom is open informatie geven over de stand van zaken met de nertshouderij alleen maar goed. Voor alle partijen trouwens. Over openheid gesproken trouwens, er was laatst hier op Foulum en ook op de nertsenfarm een open dag. Ik ben er zelf niet geweest, maar er schijnen 350 mensen geweest te zijn. Behoorlijk wat. Ik kon dan ook de video’s niet gebruiken omdat de nertsen dan totaal niet meer hun eigen gedrag uitvoeren maar afgeleid zijn door alle bezoekers en dat er af en toe kinderen te zien waren op mijn camera’s hielp natuurlijk ook niet mee.
Ohja, en nog wat. Als iemand de foto’s niet “leuk” vind, dan is dat jammer voor die persoon. Ik vind het leuke foto’s, om de dieren die het zijn. Want nertsen zijn gewoon enorm grappige dieren en daarom leuk om te zien. Dat ze gevangen zitten, tja, dat is misschien wat jammer, maar er zijn wel meer dieren die gevangen zitten en als je daarvan foto’s ziet dan noem je het ook leuke foto’s. Dus, bij deze blog heb ik een stel prachtig leuke foto’s toegevoegd. (Is het te merken dat ik deze blog deels nog uit frustratie heb getypt? Vast niet!)

Maar op Foulum hebben we niet alleen nertsen. Ook koeien, varkens, pluimvee, kersenbomen, ehm.. nuja, heel veel gewassen, maar met dat laatste hou ik me niet echt bezig. Ik heb wel deze week een kleine tour gehad nog bij de koeien. Heel wat koeien krijgen in deze tijd namelijk jongen en wat is er nou niet schattiger dan een jong kalfje? Juist: meerdere jonge kalfjes!

Verder nog heel leuk nieuws: Marie, een van de Duitse meisjes met wie ik ook een paar keer heb gegeten, heeft haar PhD gehaald! Vrijdag was de defense zelf en zaterdagavond had ze een groot feest georganiseerd waar meer dan 50 mensen waren. Ik had nog een date voor die avond zelfs. Nuja, date.. een Italiaans meisje is nieuw in ons Merkur Kollegium en ze kende nog maar weinig mensen. Op zaterdagochtend had ik al samen met haar afgesproken om een yogales bij te wonen die Vicent gaf. Maar de feestavond was dus perfect om nieuwe mensen te leren kennen voor haar. Ze deed zelfs mee aan het cadeau dat Mirjam, Mandy en ik (en nu dus ook Laura) gaven aan Marie. Wel echt geniaal hoor, al zeg ik het zelf: een flesje wijn, mini stroopwafels, een leuke kaart en…. een pot met aarde met daar onderop in de pot een zwarte string en op de pot geschreven “Soil is sexy”. Oftewel, aarde is sexy. Dit namelijk omdat Marie het een keer over de uitspraak ‘soil is sexy’ had gehad tijdens een lunch met ons en omdat ze zelf haar onderzoek heeft gedaan over ‘gas transport en structuur parameters in verschillend behandelde soorten aarde’. Geniaal cadeau toch?

Tot slot krijgen jullie deze keer trouwens een ‘ontbijt-verslag’, omdat ik graag wil laten zien wat een supergezond ontbijt ik hier eet. Iedere dag stop ik er namelijk stiekem gratis “Foulum-fruit” in, ik heb nog nooit in een periode zo braaf iedere dag 2 stuks fruit gegeten!

 

under: Reisverhalen

Heel onverwacht

Posted by: | 11 September 2011 | 4 Comments |

Twee rustige weken achter de rug. Alhoewel rustig.. er is ondertussen toch best veel gebeurd. Het meest ingrijpende zijn misschien wel de bouwwerkzaamheden vlak bij de supermarkt. Toen ik net was aangekomen in Denemarken was daar een groot stuk braakliggend terrein en eigenlijk was dat nog steeds zo toen ik mijn vorige blog schreef. Maar heel onverwacht zijn de bouwmensen hier hard aan de slag gegaan. Jammer dat ik niet wist dat ze zo snel werkten, dan had wel wel wat foto’s gemaakt. Maar de fundering is gelegd, bijna alle buitenmuren staan en voor zover ik kan zien zijn de binnenmuren ook af. Ik weet zeker dat als Timo binnenkort en mn ouders in november weer langskomen ze het niet meer herkennen!

Ohja, Timo binnenkort dus. Ook heel onverwacht meldde hij opeens dat hij lang wilde komen in oktober! Super! Dat betekent dat ik dus eerst maar 1 maand, vervolgens 1,5 maand en dan weer 1 maand maar van hem verwijderd ben. Zo erg is 4,5 maanden stage dus niet!

Maar deze stage is niet de enige stage waar ik op dit moment mee bezig ben. Ik had al eerder geschreven dat ik na deze ‘major-stage’ van in totaal 9 maanden ook nog een ‘minor-stage’ van ongeveer 6 maanden moet lopen. Ook daar is ondertussen heel onverwacht wat meer vooruitgang in gekomen. Het hoe en wat precies schrijf ik nog niet op, dat doe ik pas als het echt zeker is en allemaal rond. Maar ik wilde toch even melden dat ik heel blij ben daarom al!

Vorige week had ik een keertje gepland om een heerlijk rijstprutje te gaan eten. Ik was al vrolijk bezig in de keuken, maar toen ik mijn pak rijst pakte zat daar heel onverwacht helaas een mot in. Nuja, 1 mot had niet zo’n probleem geweest. Maar het betrof een meelmot die het leuk vond om haar eitjes in het pak rijst te leggen. Hierdoor was er een soort web over de rijst heen gesponnen waarin waarschijnlijk wat mottenlarfjes zaten. Daar ik geen trek had in mottenlarvenrijst heb ik toen maar mijn rijstprutje vervangen door een spaghettiprutje. Toch schijn ik geluk gehad te hebben met deze meelmot. Mandy en Mirjam vertelden dat zij last hadden gehad van de kledingetende motten.. dàt is helemaal balen!

Vrijdagavond zijn we uitgeweest met een groepje mensen. Mandy, Mirjam en ik vonden het leuk om een keertje wat te gaan drinken in een café en laat nou precies net op vrijdagavond een ladies night zijn in café Dickens! Dat hield in dat de dames een gratis strawberry daiquiri kregen. Altijd goed! We waren in totaal met een groepje van 10-12 mensen (Mandy Mirjam en ik, Vahid uit Iran, Sten de Deen, Michal uit Polen en Elsa uit Spanje (Nørresø kollegium), de drie Fransen die sinds kort bij ons op de afdeling in Foulum werken: Matthieu, Julie en Amélie (waarvan de laatste trouwens ook in het Nørresø kollegium woont), Katy uit Canada/VS ook van onze afdeling in Foulum en nog een jongen waarmee ik al eerder over mensetende planten had gesproken maar waarvan ik de naam ben vergeten. Heel onverwacht was die laatste jongen met de auto, want hij moest nog terug naar Foulum waar hij woonde, dus aan het einde ben ik netjes met de auto thuis gebracht in plaats van dat ik meer dan een halfuur had moeten lopen, dat is wel heel fijn! Bijgesloten bij deze blog heb ik een paar foto’s van de avond.

under: Reisverhalen

Dobbelsteen Cake

Posted by: | 29 August 2011 | 6 Comments |

Dobbelsteen cake, dice cake of terning kage.. ik heb er al eerder over geschreven op mijn blog en de trouwe lezer weet dat dit iedere maandagmiddag om 14.00 uur op tafel staat bij de koffie in de koffiehoek op Foulum. Als je een stuk wilt moet je met de dobbelsteen rollen en komt hij op 6.. dan mag jij de volgende keer voor de cake zorgen. Nu had ik eindelijk vorige week een keer het ‘geluk’ dat ik op 6 terecht kwam. Gelukkig had ik al een plan in gedachten wat ik zou maken.. echte dobbelsteencakejes! En dat heb ik zondag dan ook gedaan. Omdat een plaatje veel meer zegt dan 1000 woorden komt de rest van deze blog in beeld (met een beetje tekst erbij dan voor verduidelijking).

 

under: Reisverhalen

Paardenmeisjes

Posted by: | 28 August 2011 | 3 Comments |

Het begint bijna gewoonte te worden dat ik niet een volle week aan mijn eigen onderzoek kan werken. Alhoewel, als ik ècht had gewild had ik dat deze week vast wel kunnen doen, maar deze woensdag ben ik meegegaan met een testdag voor het paardenonderzoek van Mandy en Mirjam. Hiervoor hadden ze hulp gehad van een andere studente die ook met paarden werkte, maar die was nu klaar met haar project en was dus niet meer op Foulum aanwezig. Ik mocht helpen met speeksel verzamelen van de paarden waaruit later cortisol (stresshormoon) zal worden bepaald om te kijken hoeveel stress de dieren tijdens hun test hadden. Mirjam zorgde ervoor dat meetinstrumenten en stipjes op de juiste plek zaten, Mandy nam de dieren op op camera en nam ook een deel van het speeksel af en hun begeleidster Janne nam ook tijdens de test de paarden op. Wat hun precieze onderzoek inhoudt kunnen jullie vast beter lezen op de blog van Mandy als jullie echt geïnteresseerd zijn: http://beekie88.waarbenjij.nu/?page=messages&intTravelId=324962
Maargoed, na de test waren we halverwege de dag al klaar en hadden we ervoor kunnen kiezen om naar Foulum te gaan. Op zich was dat voor het werk dat ik te doen had wel verstandig geweest, maar.. de plek waar de manege lag waar de test werd gedaan hadden we bereikt met een auto van het onderzoekscentrum die we hadden mogen lenen. Dus we hadden opeens heel veel bewegingsvrijheid al mag je natuurlijk niet gigaver omrijden met die auto. Maar laat Hald Sø nou precies langs de weg terug naar huis liggen. Dus besloten we bij Niels Brugges Kro een kop koffie met mazarinkage te nemen en vervolgens een leuke wandeling naar de ruïne te maken. Mandy merkte later terecht op dat ik exact een maand daarvoor (eerst 24 juli, nu 24 aug) op dezelfde plek was geweest met mijn ouders. Goed, ik weet dus alvast wat ik op 24 september ga doen..

Goed, de rest van de week vrolijk verder gewerkt aan mn nertsjes en niet veel bijzonders te vermelden behalve dat mijn naam, Annemieke, in India en Nepal ook voorkomt en betekent ‘iemand zonder naam’. Lekker positief. Maargoed, dan weet ik alvast voor in December dat de mensen daar mijn naam tenminste kunnen uitspreken. Toch fijner dan het “Ennemaaike” dat ze er hier van maken.

Oh, en het aanbod in de winkels hier is maar vreemd. Er zijn extreem veel verschillende varianten van melkproducten die wij niet kennen, maar ze hebben geen chocoladevla of een lekkere pudding. Ook superveel vlees aanbod, echt, héél veel keus, maar de prijs in vergelijking met Nederland is een stuk meer. Net als de kaas trouwens. Ook heel veel keus daarin, meer dan in Nederland, maar de prijs is ook weer hoger. Daarom koop ik toch het liefste de goedkoopste en laat dat nou net… Gouda zijn!

Tot slot moet ik niet vergeten te melden dat ik na 2 maanden hier zitten eindelijk de ‘storage room’ heb ontdekt die bij mijn kamer hoort. Oftewel, ik moet via buitenom lopen, dan kom ik ergens waar ze een soort opslagboxen hebben, nog best wel groot.. en daarvan is er eentje van mij. Niet dat ik er nou veel gebruik van zal maken, maar het is toch fijn om te weten dat hij er is. Vooral als je hier voor een langere periode zal blijven (een aantal jaar) dan is het misschien wel fijn om zo’n opslagplek te hebben. Voor nu red ik het wel met wat ik heb in alleen mijn kamer.

Ik voeg bij deze blogpost een paar foto’s van het dagje met Mandy en Mirjam toe, ik heb nog veeeel meer foto’s van wat ik vandaag heb gedaan. Maar wat dat is.. dat komt in de volgende blog.

under: Reisverhalen

Wat een schijtweek!

Posted by: | 21 August 2011 | 2 Comments |

Ja, zoals de titel al zegt.. het was een echte schijtweek. En nee, ik kuis mijn taal niet, het was ook niet omdat ik al mijn bezoek van vorige weken zo erg mistte dat ik het een schijtweek noem.. maar omdat ik gewoon letterlijk een schijtweek had.
Maandagochtend vroeg een collega aan mij: “Do you have some spare time today?”
Omdat ik graag iets anders doe tussendoor dan alleen maar naar mijn urenlange video’s kijken zei ik direct “Yes!”
En toen kwam de aap uit de mouw.. “Ok, can you help me to collect faeces?”
Ja, toen kon ik met goed fatsoen geen nee meer zeggen natuurlijk. Niet dat ik echt nee hàd willen zeggen hoor, ik ben zelf ook door veel mensen geholpen met mijn eigen onderzoek, dus om eens iets voor een ander te doen is niet meer dan normaal. Maar toch, ze had het leuk ingekleed. Het hield in dat ik maandag en vrijdag mocht helpen om poep van nertsen te verzamelen en af te wegen tot een halve gram en vervolgens in te vriezen zodat mijn collega later kon bekijken hoeveel cortisol er in de poep zat van de dieren. Vrijdag hielpen Mandy en Mirjam ook trouwens een tijdje mee en die vonden het volgens mij ook wel een leuke taak, ze hadden in ieder geval gezegd dat als ik nog eens hulp nodig had ze het graag zouden willen doen.

Verder was deze week vooral weer videofilmpjes kijken van nertsen. Af en toe wat saai, maar die beesten halen ook de meest onmogelijke capriolen uit waardoor het toch nog leuk blijft om ernaar te kijken. Zaterdagavond was er een barbecue bij João (zie blogje ‘En toen zat ik er al een week’ ) omdat hij na 5 jaar het Nørresø Kollegium gaat verlaten om in Zweden een tweede postdoc te doen. Wat een slimme mensen toch allemaal. Iedereen moest iets te eten meenemen en hij zorgde voor de drank. Ook al had ik eerst wat twijfels of ik wel zou gaan omdat ik een beetje moe was, was het toch heel gezellig en geslaagd.
Iemand had haar baby meegenomen en op zo’n moment is toch echt duidelijk dat die dingen maar een gek effect hebben op mensen: vrouwen veranderen in ‘boeboebaba’ zeggende wezen die gekke gezichtjes trekken en de mannen die op net iets meer afstand staan kijken er stiekem ook vertederd naar. Ook kwam ik verzeild in een gesprek dat ging over ‘out of this world’-uitvindingen en de conclusie was dat radio toch wel echt ‘out of this world’ was op het moment dat het was uitgevonden.. en electriciteit natuurlijk ook. Ergens rond 22.30 ging ik naar huis. Klinkt best vroeg voor een feestje, maar dat heb je als een deel van de mensen gewoon op zondag ook nog even aan hun onderzoek verder moet werken. Toen ik alleen over de donkere straten van Viborg terug naar huis liep zag ik opeens een alien-invasie op me af komen.. tenminste, dat was mijn eerste (logische) associatie. Achteraf bleken het gewoon Chinese wensballonnen te zijn, toch zien die dingen er maar gek uit als je ze niet verwacht.

Als student zonder geld -en natuurlijk milieubewuste bioloog- moet je af en toe ook wat risico’s nemen. Zo weet iedereen dat als je een ingedeukt blik heb je dit beter weg kan gooien, omdat je er ziek van zou kunnen worden. Maar wat als je nou een nieuw blik hebt gekocht dat er nog perfect uitziet, maar je zelf gewoon onhandig bent en het blik laat vallen? Zonde toch om dat direct weg te gooien. Bij mijn eigen blik dat ik 4 dagen geleden heb laten vallen durf ik dat risico toch wel te nemen. Zien jullie binnen 2 weken geen nieuwe blog meer verschijnen? Dan was er waarschijnlijk toch iets mis.. anders heb ik zo prima geld bespaard en had het zonde geweest om het niet meer te gebruiken.

Fijne week allemaal!

under: Reisverhalen

Zo, dat is lang geleden dat ik een blog heb geschreven. En zo hoort het ook. Want als er hier veel gebeurt kan ik helaas niet schrijven. Er is dan ook héél veel gebeurd afgelopen tijd. Natuurlijk was het laatste dat ik had geschreven dat mijn ouders er waren en dat we een dagje naar Skagen zouden doen op een woensdag. Dat hebben we dan ook gedaan, vroeg vertrokken en pas na 11 uur ‘s avonds weer thuis. Het was dan ook een flink stuk rijden, maar absoluut de moeite waard. We hebben in het stadje Skagen zelf rond gekeken, een museum daar bezocht en met een ‘zandworm’ (tractor) zijn we het strand opgegaan naar een plek waar het water van twee zeeën met elkaar mengde: links het water van het Skagerrak en rechts het water van het Kattegat.
Toen kwam eindelijk op vrijdag de 29ste mijn lieve vriendje aan. Timo had een nogal lange rit gehad met de bus met misschien nog wel meer ongemakken dan mijn heenrit, maar het belangrijkste was dat hij er was. Na een avond uitgerust te hebben gingen we samen met mijn ouders naar Bispens Marked, een middeleeuwse markt, de grootste in Denemarken. Heel veel voorstellingen en ander vermaak hadden ze daar en natuurlijk hebben we mede (honingwijn) gekocht.
Zondagochtend vertrokken mijn ouders weer richting Kopenhagen om hun vakantie verder voort te zetten en bleven Timo en ik samen achter, na een heerlijk ontbijtje hebben we een wandeling langs het Nørresø en door een bos gemaakt. Helaas heeft Timo op deze dag waarschijnlijk een teek opgelopen. Ja, moest ik nodig foto’s plaatsen op mn blog van de teek die wat op mijn arm rond huppelde, wordt Timo daadwerkelijk gepakt. Heel gek natuurlijk, van een teek ga je niet direct dood, maar die associatie heb ik wel ongeveer bij die dieren. Dus toen ik haastig een tekentang ging halen bij de supermarkt negeerde ik natuurlijk een sms die ik op mn telefoon hoorde binnen komen. Net buiten de winkel nam ik toch de tijd om die te lezen en die bleek van de veel rustigere Timo te zijn “neem je ook een toetje mee?”, hij zat met zijn hoofd bij totaal andere dingen terwijl er bij mij alleen maar doemscenario’s in mijn hoofd rondspookten. Maar, ik heb de teek (levend en wel) verwijderd en gelukkig lijkt het erop dat er geen rode kring ontstaat (tot nu toe dan).
Natuurlijk moest ik doordeweeks wel naar mijn stageplek, maar ook de eerste week dat Timo er was heb ik op woensdag vrij genomen en ben met hem door Århus een Vikingtocht gaan doen. Bij de toeristinformatie konden we telefoons ophalen en met die telefoons een soort speurtocht doen door het oude Århus toen de Vikingen er nog waren. Op verschillende plaatsen in Århus moesten we met de telefoon een soort streepjescode inscannen waarna we via de telefoon een bijbehorend verhaaltje hoorden. Het leek soms echt even alsof er iemand tegen je praatte en met je meeliep door de straten, zoals ik het omschrijf klinkt het misschien een beetje vaag, maar ik raad het iedereen aan die eens in Århus tijd teveel heeft.
Op 5 augustus waren mijn ouders weer terug in Viborg en op 6 augustus gingen we dan ook met zijn vieren weer een dagje weg, handig zo met de auto op plaatsen die met OV erg slecht bereikbaar zijn. We hebben de kalkgroeven van Mønsted bezocht en verwacht daarbij geen wonderschone grotten maar echt een soort restje van groeven waarin veel is gewerkt. Wel leuk op zich en heel ruim (2 km verlicht en begaanbaar voor bezoekers, 60 km gangen totaal onder de grond). Zondag 7 augustus was heel slecht weer voorspeld dus leek ons dat een goede dag om iets overdekt te gaan doen.. jawel, Randers Regnskov, een regenwoud. Achteraf was het trouwens best nog wel goed weer, maar we hadden absoluut geen spijt dat we deze zonnige dag in een overdekte dierentuin hadden doorgebracht. Ze hebben daar 3 koepels: Zuid-Amerika, Afrika en Azië. Veel dieren lopen of vliegen daar los wat voor een heel natuurlijke sfeer zorgt, maar wel soms lastig om dieren te fotograferen. Supergaaf hoe ze het daar in elkaar hebben gezet. Vooral hoe de neusberen werden gevoerd was geweldig om te zien: in een nagebouwde keuken werd allerlei voedsel verstopt door de verzorger en wat kinderen die mochten meehelpen. Vervolgens verliet iedereen die keuken en werden de neusberen binnengelaten: geweldige troep!
Dinsdag de 9de heb ik Timo en mijn ouders een rondleiding gegeven op Foulum, wat mij een halve werkdag kostte maar ze vonden het allemaal reuzeinteressant om te zien waar ik nu mijn tijd hier aan besteed. Die avond hadden Timo en ik (nuja vooral Timo) een barbecue georganiseerd voor onszelf en mijn ouders. Natuurlijk zodat we iets hadden om in de avond te eten, maar ook als bedankje dat ze ons in de tijd dat ze hier waren een paar keer mee uit eten hadden genomen en natuurlijk ons mee hadden genomen naar leuke dingen waar we zelf minder snel hadden gekomen. Helaas was het een beetje winderig in de avond dus de helft van het vlees werd alsnog in de pan opgebakken, maar dat kon de pret niet bederven.
Daarna op de donderdagochtend gingen mijn ouders weer naar huis en had ik die donderdag en vrijdag nog even vrijgenomen om de laatste dagen met Timo goed te besteden. Toen hij dan echt op zaterdag weg ging weer naar Nederland heb ik hem nog uitgezwaaid in Århus toen hij op de bus stapte en was ik intens verdrietig.
Maar.. vandaag, zondag 14 augustus, heb ik mijn volledige kamer schoongemaakt, was gedraaid, alles beetje opgeruimd en natuurlijk deze blog geschreven en begint mijn leven alleen in Denemarken weer vorm te krijgen. Nog steeds niet leuk dat Timo er niet meer is (sorry lieve ouders, met jullie was het ook heel gezellig, maar op de een of andere manier is van jullie weg zijn iets makkelijker) maar het heeft ook zijn voordelen. Vanaf morgen ga ik weer de hele week knallen in Foulum. Als het goed is rijdt er zelfs vanaf morgen een vroegere bus in de ochtend (jawel, 10 minuten eerder) en ga ik tot 16.00 uur door om video’s te bekijken van de nertsen die ik observeer. Als ik goed geconcentreerd te werk ga kan ik waarschijnlijk wel de verloren uurtjes van mijn vrij genomen dagen afgelopen weken inhalen!



Mijn locatie .

under: Reisverhalen

Jaja, het was zaterdag net iets na 21.00 uur en toen kwamen mijn ouders aan bij mij. Ze hadden wat vertraging met hun reis opgelopen doordat er wat ernstige auto ongelukken waren gebeurd op de snelweg, maar gelukkig hadden ze alleen de file en niet het ongeluk zelf waardoor ze vertraagd waren. Ik had beloofd dat ik voor hen wat op tafel zou zetten en in tegenstelling tot waar zij spaghetti hadden verwacht, had ik geprobeerd een beetje een Deense hap op tafel te zetten die er (samen met een borreltje vooraf en een wijntje tijdens de maaltijd) goed in ging. De volgende dag was het natuurlijk nog weekend enaangezien het wel niet super zonnig weer zou worden maar wel droog zou blijven raadde ik aan om een wandeling te doen bij Sø Hald, oftewel, het meer bij Hald. Zelf ging ik ook mee want zo gemakkelijk kom ik er anders niet zonder auto en het was natuurlijk heel erg leuk om elkaar weer eens te spreken na zo’n lange tijd niet gezien te hebben. Het is een prachtige omgeving (zie de foto’s) en eigenlijk wil ik er nog wel een keertje naar terug om nog eens een stuk verder rond het meer te kijken en te wandelen.
Maandag begon mijn werkweek weer en ik heb goed overleg gehad met Steffen over de beschrijvingen van gedragingen die ik in mijn ethogram wilde plaatsen. Het zijn er veel te veel dus daar moet ik nog iets aan bijschaven, maar hij was wel heel blij met wat ik op papier had gezet, waardoor ik daar ook weer extra blij werd. Helaas werd ik daarna opgeschrikt door iets minder leuks: een teek op mijn arm! Gelukkig liep de kleine achtpotige alleen maar rond en had zich nog niet vastgebeten. Met een ferme veeg schoof ik hem van mijn arm op mijn bureau en zo kon ik hem eens goed bestuderen (ik had er nog nooit eentje gezien). Uiteindelijk heeft hij het dan toch niet overleefd omdat ik hem heb geplet tussen een dubbelgevouwen post-it en heb platgedrukt met een potlood. Je kan maar beter geen risico’s nemen met zo’n dier denk ik dan.
Diezelfde maandag liepen mijn ouders een door mij geschreven stadwandeling die eindigde bij de Bibelhaven (bijbeltuin) die uitkijkt op het noordelijke meer (Nørresø). Het laatste stukje heb ik met hen meegelopen, vandaar de foto’s die ik ook van die tuin heb geplaatst.

Vandaag, dinsdag, heb ik voor het eerst echt geprobeerd te analyseren wat ik met de video heb opgenomen bij de nertsen. Ik kwam er al snel achter dat videoanalyses nogal veel tijd kosten. Over een stukje video van 15 minuten heb ik meer dan een uur gedaan om alle gedragingen ervan te kunnen noteren. Maar vandaag was echt alleen nog oefenen, de echte analyses moet ik pas later gaan doen als ik me ervan heb verzekerd dat ik ook echt alles zie wat er gebeurt. Op dit moment zou ik daar teveel fouten mee maken. In de middag liep ik na mijn stage even door het centrum in Viborg, en wie kwam ik daar zomaar onverwacht tegen? Jawel hoor, mijn ouders! Uiteindelijk hebben we gezamenlijk bij mij thuis gegeten. Niet al te makkelijk, maar in mijn kleine keuken kan je toch prima voer voor 3 personen op tafel zetten.
En morgen heb ik afgesproken dat ik een dagje ‘vrij’ neem en samen met mijn ouders naar Skagen ga. Tja, zolang zij er zijn kan ik dat soort uitstapjes maken en het werd me ook door Steffen aangeraden om daar maar heen te gaan, het schijnt super mooi te zijn dus ik ben benieuwd. Maar ze komen me om 8 uur / 8.30 ophalen, dus ik moet zo maar eens naar bed toe. Hopelijk gaat het met jullie in Nederland allemaal goed!

 

Mijn locatie .

under: Reisverhalen

Older Posts »

Categories