Klein meisje, grote avonturen

Om 21.30 zou mijn bus van Eurolines vertrekken richting Aarhus waar ik dan om 13.45 zou aankomen en om 15.15/15.45 zou ik dan met de trein in Viborg aankomen. Zo gezegd zo gedaan. Op Rotterdam stonden mijn ouders, broer, opa en vriendje mij uit te zwaaien. De rit naar Rotterdam toe was ik enorm stuiterig en opgewonden, geen idee hoe ik dat de hele rit vol moest gaan houden als ik zo tot in Viborg zou zijn.

Gelukkig, na wat heen en weer geschuif in de bus, kwam ik links vooraan te zitten naast een meisje dat het ook wel fijn vond om vooraan te zitten. Haar moeder was net daarvoor naar achter toe gegaan om naast haar tante te zitten en nu ik naast haar zat, zat niemand meer alleen. Door het verhaal dat zij vertelde raakte ik wel zo erg afgeleid van mijn eigenlijke doel van de rit dat ik later opeens opmerkte dat ik weer helemaal rustig was. Ze was een vluchtelinge uit Afghanistan en vertelde mij hoe ze daar van kind af aan was opgegroeid om op haar 10de te vluchten en vervolgens nog eens 10 jaar in onzekerheid te zitten of ze mocht blijven door onze geweldige IND die alles niet zo heel snel afhandelt. Nu heeft ze dan met het generaal pardon in 2007 wel een verblijfsvergunning gekregen, maar toch spijtig dat ook door die hele papierwinkel bijvoorbeeld haar vader nooit heeft mogen werken in Nederland terwijl hij volgens haar toch een getalenteerd architect was. Maargoed, ze was nu op weg naar een Hindoestaanse bruiloft in Duitsland. Het is daar de gewoonte dat de bruid wordt opgehaald en gebracht naar de plaats waar de bruidegom woont. Leuk als dat ergens in Duitsland en ergens in Nederland is, kunnen de bruiloftsgasten lekker veel reizen.

Maar de busreis dus. Helaas was de eerste chauffeur die we hadden t/m net iets voor Hamburg niet zo goed in rijden. Toch het minste waar je een chauffeur op mag selecteren dacht ik?  Om te beginnen kon hij al de weg niet vinden. Een paar keer reed hij al twijfelachtig verkeerd maar kwam toch weer goed uit, maar toen ging het nadat hij op de Dodeweg in Leusden was uitgekomen wel héél dom verkeerd. Hij had de keuze tussen Arnhem, Zwolle en Utrecht/Amersfoort. We kwamen net van Utrecht vandaan en moesten nu echt eens richting Hamburg gaan rijden. Welke weg koos onze vriend? Natuurlijk, Utrecht! Dus mocht een grote touringcar midden in een woonwijk gaan keren. Was dat nu het enige geweest met hem dan ging het misschien nog, maar hij kon ook gewoon niet rijden. Vanaf de linkerbaan opeens vlak achter een personenwagen 3 banen opschuiven naar rechts omdat hij opeens zag dat hij moest uitvoegen. En de hele nacht plotseling remmen waardoor als we (de inzittenden) net een beetje aan het duffen waren direct wakker schoten met het idee dat er een bijna een ongeluk gebeurde, wat gelukkig niet het geval was. Maar toch niet heel fijn om zo de nacht door te komen. In de ochtend was een wissel van chauffeurs en gelukkig deed deze man het een stuk beter en was hij ook wat klantvriendelijker. Daardoor was de anderhalfuur vertraging die we in Hamburg opliepen omdat we moesten wachten op een bus uit Parijs een stuk minder erg. Uiteindelijk kwam ik om 16.15 aan op Aarhus. Na op een supersnel tempo met mijn loodzware koffer door een winkelstraat te zijn gelopen (waar ik nog van een vakantie een ijstentje herkende) en geld gepind te hebben (euro’s bestaan er niet) haalde ik op puur geluk nog net de trein van 16.31!

En toen kwam ik om 17.45 aan op Viborg waar Steen, een van mijn begeleiders van mijn stage, al op mij stond te wachten. Samen met hem gekeken of ik een busabonnement kon kopen, maar helaas had ik daar pasfoto’s voor nodig en die was ik toch vergeten van huis mee te nemen. Dus toen door hem naar mijn kamer gebracht met een kleine omweg naar het Nørresø kollegiet waar op dit moment Mandy en Mirjam verblijven, twee meisjes ook van mijn studie in Utrecht. Volgens Steen waren dat veel mooiere en nieuwere appartementen en ze bleken ook inderdaad uitzicht te hebben op het meer, terwijl ik uitkijk op een helling met een klein stukje gras, wat struikjes en bomen. Er waren bij hen geen kamers meer dus vandaar dat ze mij bij het Merkur Kollegiet hebben geplaatst. Ik hou mezelf maar voor dat waar ik zit goedkoper is, ook al hoor ik maandag wanneer ik Mandy en Mirjam zie misschien iets anders.

Bij mijn binnenkomst in mijn kamer ging alles opeens heel snel. Ik deel samen met Peipei, een meisje uit China, een badkamer en keuken. Ze was thuis toen ik binnenkwam, dus na snel mijn spullen te hebben gedropt gingen we samen naar de supermarkt. Dat heeft natuurlijk zijn voordelen, maar ik kwam maar met een klein deel thuis van wat ik wilde hebben, maar dat maakt niet uit, ik had gisteravond toch amper trek. Eerst had ik mijn koffer uitgepakt en daarna ben ik na een halve maaltijd direct naar bed gegaan. Ook al had Peipei bezoek van haar vriendin (met wie ze elke dag samen eet en ook vandaag al bijna de hele dag hier rondhangt) viel ik bijna direct in slaap op een te zacht matras. Dat wil toch wat zeggen over mijn uitgeputheid.

Vanochtend werd ik al om half 8 wakker maar heb mezelf gedwongen om nog verder te slapen tot 9 uur. Toen richting het centrum gegaan van Viborg, helaas plenste het gigantisch van de regen, dus op mijn busabonnement staat een pasfoto met verregend haar. Maar ach, het is Denemarken, dus waarschijnlijk herkennen ze mij zo toch beter dan met droog haar. Na in het centrum wat boodschappen gehaald te hebben in een overdekt winkelcentrum (onder andere een paarse plu) heb ik nog wat veel boodschappen gehaald in de supermarkt vlak bij mij en … toen was ik door het schrijven op mijn blog vergeten dat ik heet water op had gezet voor de thee! Ja, thee dus, want er is GEEN koffiezetapparaat in het appartement. Hoe kunnen ze dat verzinnen?
Wel meer onlogische dingen hier. De plek in de muur waar ik mijn internet uit kan halen staat totaal aan de andere kant van mijn kamer. Ik heb er nog even over nagedacht om het bureau daarheen te verplaatsen, maar voorlopig gebruik ik mijn laptop op mijn eettafel en moet ik oppassen dat ik niet over het overhangende draadje struikel. Alleen wel jammer dat ik zo dus het bureau net zo goed niet had kunnen hebben. Daar moet ik dus nog even over nadenken. Draadloos internet aanleggen misschien of een langere kabel versieren… Maar over de onlogische dingen: ik heb dus een waardeloos ingezakt matras, maar dat ligt weer wèl op een elektrisch verstelbare bedbodem. Dat laatste was voor mij dus niet nodig geweest, alleen een lekker matras was best fijn geweest.

Foto’s volgen nog want ik krijg nu bij gaatverweg.nl de foutmelding dat een of andere tijdelijke map niet is aangemaakt en “Directory ,’/home/home2/g/globlog/public_site/wp-content/plugins/firestats/fs_sessions/‘ is not writable or readable by the PHP user ” (nee, ik heb er geen probleem als ik van iemand commentaar krijg die me vertelt hoe ik dat kan oplossen.. noob-modus )

Ik hou jullie in ieder geval op de hoogte! Morgen ga ik misschien nog even buiten rondje doen en wat voorbereiden voor maandag. Dan begint het avontuur pas echt!